Dimitrije Tucović – dobar primer političkog besednika
Ljubiša Samardžić
glumac, Beograd
“… Zasad samo o glavnoj ličnosti. Ljubiša Samardžić je od prvog susreta osvojio, iznad svega, ljudskošću jednog plemenitog lika i zrelošću koja je rezultat i njegovog glumačkog sazrevanja.”
“… Već prvi susret s plemenitim likom Dimitrija Tucovića koga tumači Ljubiša Samardžić, osvojio je neposrednošću i toplinom. Iako se još ne može govoriti o daljem uspehu serije, prvi je utisak da je Samardžić ostvario najznačajniju i najzreliju ulogu u karijeri…” – pisalo je pre tačno trideset godina, 1975. godine, u tada veoma čitanoj “TV Reviji”, o izuzetnom glumačkom ostvarenju srpske glumačke legende, Ljubiše Samardžića, koji je tumačio naslovnu ulogu u seriji “Dimitrije Tucović”. Nedavno je serija reprizno prikazana na prvom programu RTS i opet je izazvala pažnju gledalaca, kako zbog istorijske tematike kojom se bavi tako i zbog odlične glumačke ekipe koja je učestvovala u seriji. (Nastavak…)
Odgovor na važna pitanja
Marina Vulićević
novinar, Beograd1
“U neophodnost priređivanja i objavljivanja zbirke političkih govora koji su predskazali ili obeležili dvovekovnu izgradnju, ali i razgradnju moderne srpske države, nikada nisam posumnjao”, reči su Dejana A. Milića, priređivača i autora komentara knjige “Politička beseda moderne Srbije – Mala istorijsko-besednička čitanka”, koju je 2004. godine objavila beogradska izdavačka kuća “Nomos”. Dejan A. Milić je tokom studija na Pravnom fakultetu 1995. godine bio proglašen za najboljeg među najboljim besednicima. Šest godina kasnije bio je na dužnosti izvršnog direktora Centra za besedništvo INSTITUTIO ORATORIA Pravnog fakulteta u Beogradu, a i predavač retorike na Vojnoj akademiji. Objavio je zbirku sudskih beseda i jedan roman. Sada piše hrestomatiju “Srpsko srednjovekovno besedništvo”. (Nastavak…)
- Razgovor s Dejanom Milićem, autorom knjige “Politička beseda moderne Srbije”, Politika, Kulturni dodatak, subota 23. april 2005. godine, br. 2, godina XLVII, str. 8-9. [↩]
Poruke i pouke srpskog oktobra 2000. (4)
Gospođa Silvia Nadjivan, saradnik Politikološkog instituta u Beču, od aprila do avgusta 2003. godine boravila je u Beogradu i prikupljala građu za svoju disertaciju “Dobro planirana spontanost. Pad Miloševićevog režima kao inscenirana masovna demonstracija 2000. u Srbiji”. Tom prilikom je uradila kvalitativne, polustandardizovane intervjue sa tridesetak ličnosti iz političkog, naučnog, medijskog i kulturnog života Srbije. Glavna pitanja su se odnosila na uzroke koji su doveli do 5. oktobra 2000, na ulogu masovnih protesta i glavnih aktera u tim zbivanjima, na karakter i domašaj promena. Njen istraživački cilj bio je da iz perspektive različitih aktera prikaže smisao istorijskih zbivanja, a na osnovu autentičnog svedočenja – tzv. govorne istorije. Kao što se istorija menja, tako se menja i percepcija pisane istorije. U tom smislu, ova zbirka razgovora je svojevrsni istorijski dokument, koji se u različitim vremenima različito percipira.
Svi prilozi koje objavljujemo u ovom i narednim brojevima, u rubrici Intervju, su u izvornom obliku u kome su bili izgovoreni. Nikakve sadržinske i stilske izmene nisu činjene, kako bi razgovori sačuvali dokumentarnu vrednost, autentičnost i spontanost komunikacije.
J.T.
Otpor kao sudbina
Gordana Suša
novinar, Beograd
• Zašto ste tokom studiranja 70-ih počeli da radite kao novinar na radiju?
Pa, stvar je vrlo prozaična. Naime, studenti novinarstva (mi smo bili prva generacija Fakulteta političkih nauka) imali su obaveznu praksu. Svi su trčali na televiziju ili u novine, a ja sam htela da počnem od u to vreme najbržeg medija – radija, i onda sam posle prakse ostala tamo da radim. Sve vreme studija sam radila, čak sam dobila neke nagrade i prve honorare. Imala sam sreću da je moj tadašnji glavni urednik insistirao na tome da prilikom svakog obnavljanja saradnje i ugovora o saradnji pokažem indeks. On je insistirao na tome da završimo fakultet i ja sam radeći na radiju i završavajući fakultet (bila sam već treća godina studija) radila to i onda je raspisan konkurs. Bila sam najpre primljena u radiju, i posle toga sam kao iskusan novinar prešla u TV. (Nastavak…)
Nisam ostao dužan srpskom javnom mnjenju
Aleksandar Tijanić
novinar, Beograd
Najpre sam hteo da vam kažem nekoliko rečenica o sebi da biste znali. Ja sam novinar 27 godina. Bio sam urednik u najboljem srpskom, news magazinu – NIN-u. Bio sam direktor i glavni urednik TV Politika. Bio sam direktor i glavni urednik BK Televizije. ‘92, ‘93, ‘94. godine, radio sam s Đinđićem i vodio sam njegovu političku kampanju… ‘93. i ‘94, vodio sam kampanju Zorana Đinđića za parlament. Nikada nisam bio član nijedne stranke. Sarađivao sam sa 10 najvećih jugoslovenskih listova – “Slobodna Dalmacija”, “Nedeljna Dalmacija” iz Splita, “Start” iz Zagreba, “Danas” iz Zagreba, “Mladina” iz Ljubljane, “Oslobođenje” i “Svijet” iz Sarajeva. Bio sam u najužoj grupi od recimo petorice najpoznatijih jugoslovenskih novinara koji su se bavili političkom analizom. Pisao sam kolumne. Desetak novina je u to vreme objavljivalo to što sam pisao. (Nastavak…)
Bilo, ne povratilo se
Dragoljub Žarković
novinar, Beograd
• Kako je uopšte bilo moguće stvoriti privatni časopis u bivšoj Jugoslaviji?
“Vreme” je osnovano u oktobru 1990. godine. Tada je talas reformi pod vladom Ante Markovića u različitim delovima zemlje proizvodio… različita zakonska rešenja i “Vreme” je osnovano kao prvi potpuno privatni mediji u celoj bivšoj Jugoslaviji, ali smo registraciju morali da uradimo u Hrvatskoj, jer u Srbiji u tom trenutku nije bilo moguće formirati preduzeće. Tako da je na tom talasu te Markovićeve reforme bila stvorena ta mogućnost. “Vreme” je formirano i prva njegova registracija je bila u Rijeci. Ona je kasnije, krajem 1991. godine, prebačena na Beograd, kada je i ovde otvorena mogućnost da se privatni mediji formiraju. (Nastavak…)