O razaranju intelektualne zajednice
Marinko M. Vučinić publicista, Beograd
Ubi spiritus ibi libertas (Gde je duh tu je i sloboda)
“Ljudi koji su se šezdesetih i sedamdesetih godina okupljali oko Srpskog filozofskog društva, Udruženja Književnika Srbije, Sociološkog društva Srbije, časopisa Filozofija, Praxsis, Delo, Književne novine, Gledišta, Polja, Korčulanske letnje filozofske škole, Zimskih filozofskih susreta Srpskog filozofskog društva, Stražilovskih susreta, Ateljea 212, Kino-kluba ‘Beograd’, listova Student, Vidici, Susret, kućnih otvorenih uni- verziteta i drugih središta okupljanja disidenata i kritičke inteligencije, činili su prepoznatljivu ljudsku i inelektualnu zajednicu koja je u svom vremenu branila već pomenuti Salutijev program, tj. trajne vrednosti nepatvorenog humanizma i svake obnove ljudske zajednice. Oni su razvili osobenu kulturu otpora, koja je pred silama staljinističke represije i tiranije, u jugoslovenskoj verziji branila dostojanstvo, ljudsko i misaono, slobodu ,pravo na razlike, pravo na istinu, ljudska prava i smisleni život. U ime liberalnih vrednosti branjena je vera u neotuđiva prava pojedinca da se u celini ostvari kao suverena racionalna individua. U ime svestranosti i punoće života, kao suštinskog cilja filosofije i kulture – a posebno književnosti – zahtevalo se življenje u istini i slobodi.” (Nastavak…)
