Josip Broz – upotreba naučnih ustanova u Srbiji za deifikaciju jugoslovenskog diktatora
“Buket tela” u slavu diktatora
U svečanom danu zvaničnog rođendana, Brozu je uručena štafeta mladosti. Sasvim u maniru rimskih carskih svečanosti Brozov ulazak u svečanu ložu na stadion JNA najavili su zvuci fanfara. Prisutni su vođu pozdravili ne samo aplauzom, već i skandiranjem. Kako javlja Borba, “istog časa na ‘živom’ semaforu buket tela napisao je ogromnim slovima “HVALA TI ZA SLOBODU – HVALA TI ZA MIR.” Zatim se “buket tela” pretvorio u osam cvetova, od kojih je svaki simbolički označio po jedno desetleće života jugoslovenskog vođe. U sletu je učestvovalo 9.500 omladinaca.84
Izgleda da “buket tela” nije slučajno izabrao poruku zahvalnosti za mir. Diktator zasut svim mogućim priznanjima žarko je želeo jedno priznanje koje će potvrditi njegov međunarodni ugled – Nobelovu nagradu za mir. Zato Borba na naslovnoj strani, odmah uz izveštaje sa sleta, prenosi i obaveštenje “Tito predložen za Nobelovu nagradu za mir”, u kome se ističe da je Broza kandidovao za Nobelovu nagradu za mir predsednik Luksemburškog parlamenta Pjer Gregoar.85
Predlagači počasnog doktorata za diktatora
Majske svečanosti su imale da se završe prema posebno osmišljenom programu. Pošto su se 24. i 25. maja svi narodi i narodnosti poklonili Brozu, došlo je na red da se i Beograd oduži svom najmoćnijem sugrađaninu. Predviđeno je da se to učini tako što će Broz biti svečano promovisan za počasnog doktora Beogradskog univerziteta.
Predlog da Broz bude izabran za počasnog doktora Univerziteta u Beogradu dao je Fakultet političkih nauka. Ovakva inicijativa bila je sasvim očekivana. Prvobitno nadahnuće jugoslovenskih komunista za obrazovanje partijskih kadrova dolazilo je iz iskustva Komunističkog univerziteta nacionalnih manjina Zapada (KUMNZ), koji je delovao u Sovjetskom Savezu od 1921. do 1936. Na osnovu iskustava ovakve prethodnice osnovana je, u Beogradu, Viša partijska škola “Đuro Đaković” (1945-1954). Nakon prestanka rada Više partijske škole, Centralni komitet Saveza komunista Jugoslavije doneo je odluku o osnivanju Visoke škole političkih nauka (VŠPN), 1960. godine. Sve do 1966. VŠPN je bila savezna ustanova. Te godine ukinute su visokoškolske ustanove na saveznom nivou, pa je 1968. iz VŠPN-a nastao Fakultet političkih nauka – FPN, sa ciljem da obrazuje mlađi politički kadar. Time je stariji politički kadar ostao bez ustanove u kojoj bi mogao da se obrazuje, pa je 1975. godine stvorena Politička škola u Kumrovcu. VŠPN je dakle iznedrila nekoliko ustanova za školovanje političkog kadra: fakultete političkih nauka u Beogradu, i u drugim republikama, za mlađe kadrove, i Političku školu u Kumrovcu za starije kadrove.86 Uvođenje političkih nauka na naše univerzitete kao zapadnoevropske naučne discipline, odigralo je dvostruku ulogu. S jedne strane, jugoslovenskoj javnosti su prenošene važne tekovine demokratskih država, ali je istovremeno simulirana demokratija u ime ideologije u pojedinim nastavnim predmetima.
Automatskim ulaskom novoobrazovanog Fakulteta političkih nauka u sastav Univerziteta zaokružena je ideologizacija Univerziteta u Beogradu. Iz njenog sastava izbačen je Bogoslovski fakultet, nakon Drugog svetskog rata, kao ostatak starog režima. To nije bilo dovoljno. Potrebno je bilo stvoriti i svoje neprikosnoveno uporište. Zato je, 1968, FPN uvršten u Beogradski univerzitet. Budući da je Broz lično uvek isticao značaj rada sa partijskim kadrovima, bilo je najprirodnije da ga upravo Fakultet koji se time bavio predloži za počasnog doktora.
Činjenica da je upravo Fakultet političkih nauka predložio Broza za naslov počasnog doktora imala je važne posledice. Ona je omogućila da svečanost predaje počasnog doktorata gotovo sasvim izgubi stručni karakter i da se preobrazi u prevashodno partijski ritual. Od samog dolaska u zgradu rektorata na dan 30. maja 1972, u 10 časova, svečanost je poprimila ideološko obličje. Na ulasku u Kapetan Mišino zdanje, Broza i suprugu Jovanku dočekali su rektor dr Jovan Gligorijević sa predsednikom Univerzitetske skupštine dr Miloradom Bertolinom i prorektorima dr inž. Slobodanom Radosavljevićem, dr Novicom Mitićem i dr Miroslavom Popovićem. Pored njih tu su bili i predsednik Skupštine grada Branko Pešić, sekretar Gradskog komiteta Saveza komunista Bora Pavlović, i predsednik Saveza studenata Beograda Milić Joksimović. U vreme ulaska Broza u zgradu rektorata, na Studentskom trgu su se okupili “mnogi Beograđani”, što je Borba dokumentovala i slikom.87
Gosti na promociji, koja je obavljena u svečanoj dvorani rektorata, bili su partijski i državni rukovodioci SFRJ i SR Srbije. Izveštač Politike nije našao za shodno da po imenu pomene ijednog prisutnog dekana ili profesora, ijednog od prisutnih rektora drugih univerziteta u Jugoslaviji, ali je zato naveo sve partijske funkcionere koji su prisustvovali svečanosti. “Među mnogobrojnim gostima, koji su prisustvovali proglašenju predsednika Tita za počasnog doktora, zapaženi su i predsednik Savezne skupštine Mijalko Todorović, potpredsednik Predsedništva SFRJ Krste Crvenkovski, predsednik Saveznog izvršnog veća Džemal Bijedić, sekretar Izvršnog biroa Predsedništva SKJ Stane Dolanc, predsednik Skupštine Srbije Dragoslav Marković, predsednik CK SK Srbije Marko Nikezić, član Predsedništva SKJ Petar Stambolić, član Predsedništva SFRJ Dragi Stamenković, predsednik Izvršnog veća Srbije Milenko Bojanić, predsednik Republičke konferencije SSRN Srbije Predrag Ajtić, predsednik Srpske akademije nauka Pavle Savić, rektori gotovo svih jugoslovenskih univerziteta, dekani fakulteta i mnogi profesori.”88 Borba dopunjuje ovaj spisak pominjući među prisutnima i Latinku Perović i Petra Đokovića.89
Rektor Univerziteta u Beogradu, dr Jovan Gligorijević je izjavio da je proglašenju predsednika Tita za počasnog doktora “prethodila spontana i široka inicijativa studenata i nastavnika koju je jednodušno prihvatio ceo Univerzitet, a oživotvorio svojom odlukom Fakultet političkih nauka”. Upadaju u oči upotrebljeni pridevi “spontani”, “široki”, “jednodušni” i “ceo”. Kada je u pitanju neprikosnovena ličnost diktatora, u njoj sve mora da bude “jednodušno”. U vreme kada je Partija čistila redove univerziteta od nepoželjnih profesora, upravo zbog otpora titoističkoj diktaturi, rektoru se priviđalo da je “ceo Univerzitet” iza čina poklona diktatoru. Srećom, rektor, koji se u nebranoj ulozi našao po automatizmu funkcije koju je obavljao, nije mnogo govorio, već je prepustio reč prof. dr Branimiru Jankoviću sa Fakulteta političkih nauka da u ime referenata dr Najdana Pašića, dr Radoslava Ratkovića, dr Ljubisava Markovića i dr Branka Pribićevića saopšti odluku Fakultetskog veća o dodeljivanju počasnog doktorata. Upada u oči da je celokupan sastav komisije sa Fakulteta političkih nauka, koja je predložila Broza za počasnog doktora, predstavljao zbir partijskih funkcionera Saveza komunista.
Najdan Pašić (1922-1997) je bio član redakcije lista Mladi borac (od decembra 1944). Ovaj list bio je poznat po prednjačenju u zahtevima da se svi građanski elementi počiste. Kasnije je bio urednik časopisa Socijalizam, organa CK SKJ. Na Petom kongresu SKS (1965) biran je za člana CK SKS, a na šestom kongresu SKS (1968) predložen je za člana konferencije SKJ, i na tu funkciju je izabran na Devetom kongresu SKJ (1969). Za poslanika Veća naroda Savezne skupštine izabran je 1969.90 U stručnom pogledu bila je reč o jednom od uglednih profesora Fakulteta političkih nauka, sa bogatim iskustvom boravka na zapadnoevropskim univerzitetima.
Radoslav Ratković (1921), prvi dekan od prerastanja VŠPN-a u FPN (1968-1970), obavljao je, između ostalog, i sledeće funkcije: bio je nakon oslobođenja urednik radikalnog komunističkog lista Mladi borac, na V kongresu SKS (1965) izabran je za člana CK SKS, bio je član Komisije Savezne skupštine za ustavna pitanja, a kasnije je postao i predsednik Republičkog saveta SR Srbije za pitanja društvenog uređenja.91
Ljubisav Marković (1922), iako daleko mlađi od Broza, pratio ga je i učestvovao u svim fazama njegove deifikacije. Učestvovao je u razradi stavova za Ustav iz 1963. godine, bio član Ustavne komisije od 1969. do 1974, i u tom svojstvu učestvovao u definisanju ustavnih amandmana iz 1971, i u formulisanju stavova za Ustav iz 1974. godine. U vreme dodele počasnog doktorata Brozu, bio je savezni poslanik društveno-političkog veća Savezne skupštine i član političkog aktiva CK SK Srbije od 1969.92
Branko Pribićević (1928-2003) je od svih predlagača imao najozbiljniju stručnu referencu budući da je doktorirao na Univerzitetu u Oksfordu 1957. Bio je sekretar Univerzitetskog komiteta Saveza komunista Beogradskog univerziteta, a na Šestom kongresu SKS biran je za člana CK SKS.93
Predlog Fakulteta političkih nauka prosleđen je Univerzitetskoj skupštini, na čijem čelu je u vreme dodele doktorata bio prof. Milorad Bertolino. Iako po obrazovanju matematičar, Bertolino se pokazao kao uspešan ideološki branilac tekovina revolucije. On je čak, u nekoliko pamfleta, pokušavao i da utvrdi vezu između dijalektike i matematike, i marksizma i matematike. U vreme majskih svečanosti bio je i funkcioner Univerzitetskog komiteta Saveza komunista. U tom svojstvu izdejstvovao je da se zabrani časopis Filozofija (br. 1 za 1972) zbog tekstova “nespojivih sa ideologijom SK”. Posle Bertolinovih kritika povučen je i časopis Gledišta (br. 5-6 za 1972).94 Kao sekretar Univerzitetskog komiteta Bertolino je tokom 1973. odigrao važnu ulogu u zalaganjima da se izvrši diferencijacija i raščišćavanje među profesorima Filozofskog fakulteta, posebno kroz “Pismo UK SK komunistima Filozofskog fakulteta” koje je upućeno 9. marta 1973. U tome je naišao na podršku Branka Pribićevića i Milojka Čiče Drulovića, takođe visokog partijskog funkcionera koji je pokazivao poseban afinitet za ideološki rad.95
Iz navedenog spiska onih koji su sproveli odluku o izboru Broza u zvanje počasnog doktora jasno se vidi da je ovu odluku zapravo sastavio Centralni komitet Saveza komunista Srbije budući da su svi predlagači bili funkcioneri Saveza komunista Srbije i njegovog ogranka, Univerzitetskog komiteta SK.
Rektor univerziteta, Jovan Gligorijević (1918-1982)96 bio je na čelu Univerziteta u Beogradu u kriznim godinama (1971-1975), za vreme snažne ideološke ofanzive Saveza komunista protiv pojedinih profesora Beogradskog univerziteta, posebno sa Pravnog i Filozofskog fakulteta. On se pokazao kao ideološki podoban još dok je bio na funkciji prorektora (1967-1971). U vreme kada je Partija vodila ofanzivu prevashodno protiv profesora sa fakulteta društvenih nauka, koji su se upustili u kritiku vlasti, smatralo se da profesor sa Veterinarskog fakulteta koji predaje veterinarsku radiologiju i fizikalnu terapiju svakako neće biti sklon da se meša u rasprave oko prirode jugoslovenskog poretka, kao i u pitanja ovlašćenja jugoslovenskog predsednika. Računica se pokazala kao tačna.
Važno je napomenuti i to da je rektor tokom svečanosti Brozovog proglašenja igrao sporednu ulogu. Unekoliko, kao što će se videti, i ceo Univerzitet je igrao uzgrednu ulogu u ovoj svečanosti.
Rođen sam 1956. Odrastao i vaspitan u Njegovom vremenu.
Niti želim niti mogu da prihvatim današnje budalaštine (ocila, dvoglavu orlušinu … pravde, …)
Inicirao sam i osnovao sa još 10 Ljudi različitih nacija osnovao i registrovao sam Udruženje Maršal Tito Lazarevac.
pozdrav
Poštovani urednici
Samo čunjenice!
Kao što sam obećala,samo činjenice.
Tu komentari nisu potrebni.
Sve se da pročitati između redova i naći ćemo odgovore na sva pitanja iz sadašnjosti.
Od pametnih,od onih kojima je stalo do Srbije,kao meni,zavisi budućnost Srbije.
Sretna budućnost:
Sloboda,jednako život,ili
Ljubav ,jednako Sloboda,ili
Život dostojan čoveka ,ne kao lažna parpla nazovi demokratije pod dirigentskom palicom stranih agentura
Pozdrav
Đurin Uzel Terezia
http://www.hrvatsko-pravo.hr
http://www.hrvatsko-pravo.com
28. rujan 2006.
Politika njemačkog Bundesnachrichtendiensta i jugokomunističke Udbe održavanja i razbijanja Titove Jugoslavije (2)
“Ratnik iz sjene”
“Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan”
U poglavlju “Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan” svoje knjige “Der Schattenkrieger” (ili Ratnik iz sjene), njemački autor Erich Schmidt-Eenboom kritizira navodnu pristranu obavještajnu djelatnost koju je Klaus Kinkel navodno provodio u korist Hrvata kada je od 1979. do 1982. bio čelnik Zapad«HRVATSKO PRAVO»
Prve stranačke online novine u Republici Hrvatskoj
http://www.hrvatsko-pravo.hr
http://www.hrvatsko-pravo.com
28. rujan 2006.
Politika njemačkog Bundesnachrichtendiensta i jugokomunističke Udbe održavanja i razbijanja Titove Jugoslavije (2)
“Ratnik iz sjene”
“Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan”
U poglavlju “Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan” svoje knjige “Der Schattenkrieger” (ili Ratnik iz sjene), njemački autor Erich Schmidt-Eenboom kritizira navodnu pristranu obavještajnu djelatnost koju je Klaus Kinkel navodno provodio u korist Hrvata kada je od 1979. do 1982. bio čelnik Zapadnonjemačke obavještajne službe “BND” (Bundesnachrichtendienst). Autor knjige je kasnijeg ministra vanjskih poslova Savezne Republike Njemačke, Klausa Kinkela, optužio da je kao šef njemačke obavještajne službe postavio kamen temeljac za razbijanje socijalističke tamnice naroda od Vardara do Triglava (Jugoslavije). Infiltracijom njemačkih agenata u bivšu komunističku Jugoslaviju (SFRJ), kao i pridobivanje nekih Hrvata za rad njemačkog BND, Kinkelu je uspjelo premrežiti i nadmudriti zloglasnu jugoslavensku Udbu (“Uprava državne bezbednosti”, kasnije nazvana na srpskom jeziku “Služba državne bezbednosti” odnosno Službe državne sigurnosti ili SDB).
Po Schmidt-Eenboomu su njemački obavještajci godinama, pa i desetljećima na vezi držali hrvatske komuniste i nacionaliste, pripremajući ih za trenutak raspada Jugoslavije poslije Titove smrti. Te hrvatske komuniste autor zove “nacionalkomunistima”, a među njih na prvo mjesto stavlja Ivana Krajačića, s obavještajnim imenom “Stevo”. Jedan od agenata njemačkog BND bio je navodno i bivši obavještajac Ustaške nadzorne službe (UNS) iz vremena Nezavisne Države Hrvatske, Ernest Bauer, a kao suradnici njemačke službe u Pullachu (sjedište BND u Bavarskoj) spominju se još Josip Manolić, Josip Boljkovac, Franjo Tuđman, Ivan Zvonimir Čičak, Stipe Mesić i Dražen Budiša. Među Krajačićeve đake-prvake je novinar Schmidt-Eenboom ubrojio Stjepana “Stipu” Mesića i Josipa Boljkovca.
AGENT IVAN KRAJAČIĆ “STEVO”
Autor je Krajačića predstavio kao vrhunskog obavještajca maršala Tita, kojega je Kominterna* tijekom Drugog svjetskog rata postavila na čelo jugokomunističke tajne službe i političke policije O.Z.N. (ili Ozna u žargonu, “Odjel za zaštitu naroda”), a bio je za vrijeme Drugog svjetskog rata tajni rezident (predstavnik) sovjetske obavještajne službe NKVD u Zagrebu. *KOMINTERNA ili “Komunistička internacionala” … moskovska središnjica Staljinovih satelitskih ogranaka komunističkih partija u svijetu. Agent Krajačić je čak navodno svoj obavještajni radioprijemnik, s kojim je od 1942. iz svog stana u Zagrebu redovito informirao svoje gazde u Moskvi, vratio sredinom osamdestih godina 20. st. izvornim vlasnicima u Moskvi. Krajačić, iako komunist iz ideala, bio je po Schmidt-Eenboomovoj teoriji u biti hrvatski nacionalist, koji je unutar savezne jugoslavenske Udbe izgradio “hrvatsku obavještajnu zajednicu u zajednici”. Po Schmidt-Eenboomu je Krajačićev pitomac, kojega je ovaj vrhunski komunistički obavještajac odgojio, bio Josip Manolić. Autor ga je predstavio i kao kasnijeg glavnog Tuđmanovog obavještajca u nezavisnoj Hrvatskoj. (Krajačić je kao šef Ozne za Hrvatsku 1945. uhitio Zagrebačkog nadbiskupa Stepinca.) Kada je Krajačić pedesetih godina 20. st. bio ministar unutarnjih poslova Narodne Republike Hrvatske, Manolić je bio šef svih kaznionica u zemlji. (Tada je Manolić po hijerarhijskoj ljestvici zapovjedne odgovornosti preuzeo tretman politički osuđenog i zatvorenog Zagrebačkog nadbiskupa Stepinca. Stepinac je trovan do smrti). Tito je nakon Rezolucije Informbiroa* 1948. godine, kojom ga je Staljin htio srušiti s vlasti, započeo pravu čistku među jugoslavenskim komunistima, a u općoj paranoji* stradali su na tisuće nevinih ljudi. * INFORMBIRO… Informacijski biro (ured) Komunističke internacionale u Moskvi iz kojega je sovjetska obavještajna služba vukla konce lutaka simboliziranih slijepo poslušnim komunističkim partijama po svijetu; KPJ i KPH bile su pravi primjer takvih satelitskih političkih stranaka. PARANOJA (grč. paranoia… ludost, ludilo)… duševna bolest kod koje bolesnik umišlja da je neka veličina i da ga svi progone. Samo u zatvoreničkom i radnom koncentracijskom logoru smrti na Golom otoku je Tito dao likvidirati preko 50.000 navodnih Staljinovih sljedbenika među jugoslavenskim komunistima. Sav prljavi posao hvatanja “staljinovaca” preuzeo je tada Ivan Krajačić, a da paradoks bude veći, sam je Krajačić bio Staljinov agent. Tako je u biti Ivan Krajačić Stevo odmah iza Tita najodgovorniji za kršenje ljudskih prava u Hrvatskoj i Jugoslaviji tih godina, jer, on je bio taj koji je izravno naređivao tko će biti uhićen i ubijen. U jednom otvorenom razgovoru s Antonom Duhačekom (djelatnikom obavještajne službe jugoslavenskog ministarstva vanskih poslova) Krajačić je ovome rekao da je “on /Krajačić/ nacionalist i da se tu nema što više diskutirati o tome”. Na Duhačekovo pitanje što o tome misle sovjetski komunisti (Rusi), Krajačić mu je odgovorio “da se oni ne nalaze na suprotnim stranama”. I zbilja, sovjetski komunisti su Krajačiću oprostili likvidacije proruski orijentiranih srpskih komunista u Jugoslaviji u vrijeme čistke u vezi Rezolucije Informbiroa, očigledno zbog prijašnjih zasluga za vrijeme Drugog svjetskog rata. Krajačić je navodno u jugoslavenskoj Udbi vodio prohrvatsku kadrovsku politiku, plasiravši na ključna mjesta hrvatske nacionalkomuniste. Tito je Krajačića potom smijenio i uklonio s vlasti, ali ga nije dao likvidirati jer mu je Krajačić, navodno, u više navrata spasio život. Do Krajačićeve smjene došlo je, navodno, zato što je na jednoj komemoraciji u Jasenovcu, gdje se u 2. svjetskom ratu nalazio ustaški konc-logor, izjavio da Ante Pavelić (poglavnik NDH) nije pobio dovoljno Srba, te se tom izjavom zamjerio svojim srpskim drugovima u jugoslavenskoj komunističkoj partiji.
Uzroci sloma Hrvatskog proljeća
Rumunjska komunistička obavještajna služba (Securitate) prekinula je neizravno Hrvatsko proljeće ili Lipanjska gibanja iz 1971. godine, koje je predstavljalo neku vrstu državnog udara na diktatora Tita, kada je informirala Beograd o namjeri hrvatskih reformiranih komunista. U početku su se Rumunji čudili što Tito nije odmah reagirao, a potom, kada su Tita osobno upoznali s navodnim činjenicama o državnom udaru, jugoslavenski se maršal žurno vratio iz službenog posjeta susjednoj zemlji i zakazao u vojvođanskom lovištu Karađorđevo 1971. sjednicu vodstva savezne jugoslavenske komunističke partije na kojoj je smijenio kompletno hrvatsko republičko partijsko vodstvo. Čistke su uslijedile i u vojsci. Navodno je Titov boljševički udar na hrvatske proljećare kasnio stoga, što je važan djelatnik savezne Udbe za analizu stranih obavještajnih podataka o Jugoslaviji namjerno zadržao rumunjske informacije kako ne bi dospjele do samog vrha komunističke partije Jugoslavije (SKJ) koja je držala monopol na svu vlast u Jugoslaviji.
Nakon “sječe glava” hrvatskog partijskog vrha, Savka Dabčević-Kučar (čelnica Saveza komunista Hrvatske, SKH) i Mika Tripalo (član Predsjedništva SFRJ i SKJ) kao i svi drugi članovi komunističke partije iz Hrvatske nisu dobili drakonske kazne zahvaljujući Krajačićevoj intervenciji kod Tita. Tako je i Franjo Tuđman dobio relativno blagu kaznu (Tito: “Tuđmanu ne pakovati.”). Diktatorova milost je, međutim, vrijedila samo za hrvatske komuniste, ali ne i za hrvatske nacionaliste koji su masovno na politički montiranim sudskim procesima dobivali višegodišnje kazne zatvora ili logorske kazne, i godinama robijali kao politički zatvorenici savjesti (kao na pr. prvooptuženi Bruno Bušić, zatim, Ante Paradžik, Dražen Budiša i drugi.)
Po Schmidt Eenboomu još je nejasna Čičkova uloga u Hrvatskom proljeću, jer je Ivan Zvonimir Čičak bio radikalni pobornik studentskih demonstracija, a upravo su ulične prosvjedne manifestacije bile jugoslavenskim komunistima povod za upotrebu sile na boljševički način. Postoji konstrukcija da je Čičak bio dvostruki agent, odnosno da je, osim za njemački BND, radio i za jugoslavenski SDB, ali to su samo priče “rekla-kazala”, a za potvrđivanje takvih tvrdnji nije (do sada) bilo dokaza. Čak je i zagrebački politički dnevnik “Vjesnik”, koji je bio pod kontrolom vladajuće stranke HDZ, sredinom devedestih godina 20. st. jednom iznosio teoriju o Čičku kao agentu Udbe, valjda stoga što je to Tuđmanu bio elegantan način kako bi neutralizirao opasnog političkog konkurenta, ili kako bi ga, možda, kao zbilja takvoga, politički diskreditirao i demaskirao.
Autor navodi dalje kako je Titova smjena šefa savezne Udbe Aleksandra Rankovića 1966. u biti obavještajna zasluga Ivana Krajačića, koji si je na taj način otvorio put prema svome, navodnom, snu o samostalnoj hrvatskoj državi (Tito je Rankovića optužio da je čak i u njegov kabinet postavio prislušne uređaje itd.). Ivan Krajačić i njegov suradnik Vladimir Bakarić su se navodno bojali da Aleksandar Ranković ne bi otkrio veze hrvatskih nacional-komunista s “ustaškom” emigracijom. Nakon Rankovićeva pada 1966. je Krajačić navodno u vrh jugoslavenske vojne protuobavještajne službe KOS ubacio svoje kadrove koji su trebali čekati povoljan trenutak za hrvatsku secesiju (otcjepljenje) iz Jugoslavije. Taj trenutak se hrvatskim nacionalistima činio povoljnim za vrijeme Hrvatskog proljeća, međutim, baš je MASPOK (masovni pokret hrvatskog stanovništva) navodno prekinuo nastojanja Krajačićeve obavještajne službe za razbijanjem Jugoslavije, jer je maspok izazvao jugoslavensko partijsko vodstvo na reakciju silom. U jednoj analizi maspoka nakon poraza hrvatskih proljećara (reformiranih komunista, studentskog pokreta u Zagrebu i pokreta hrvatskih intelektualaca), Krajačićeva je služba došla do saznanja kako su razlozi neuspjeha “otvorenog državnog udara” ležali u “preranom pozivanju stanovništva na masovne ulične prosvjede”. K tome se još mogu po toj analizi pribrojiti “premlake podrške Slovenaca i inozemnih tajnih službi koje su dolazile s boka.” Posebno su izostale podrške njemačkih, austrijskih i ruskih obavještajaca (veza) koji nisu izvršili dovoljan pritisak na svoje vlade, a s američke strane tako i tako se nije očekivala podrška, jer nije bio izgrađen potreban lobby za takvo što, citira autor Krajačićevu analizu. Jugoslavenska Udba se pak u to vrijeme pobrinula za diskreditaciju hrvatske emigracije na način da je beogradska služba inscenirala neke bombaške atentate na jugoslavenske konzulate i veleposlanstva, ili pak podmetanje bombi u kino i na željeznički kolodvor u Beogradu, a što je Udba u svijet plasirala kao “djelo terorističkih organizacija ustaša u inozemstvu”. Cilj ovakvih provokativnih akcija Udbe protiv hrvatske emigracije bilo je oduzeti legitimitet emigrantskih Hrvata u Zapadnoj Europi i Americi kako ovi ne bi mogli na Zapadu lobirati za maspok Hrvatskog proljeća. Nakon sloma Hrvatskog proljeća je Krajačić navodno bio na mukama kako što prije zamijeniti sve one kadrove na ključnim pozicijama u saveznoj i republičkoj Udbi, kao i u JNA, koji su se za vrijeme maspoka “kompromitirali” i koje je Tito bio smijenio. Višenacionalni ključ popunjavanja saveznih funkcija u SFRJ uvelike je Krajačiću olakšao posao obnove njegove obavještajne mreže, kaže autor. Schmidt-Eenboom je Ivana Krajačića predstavio kao čovjeka koji je bio, kako komunist, tako još više nacionalist koji je kovao separatističke planove i pripremio obavještajni teren za osamostaljenje jugoslavenskih republika Hrvatske i Bosne i Hercegovine, odnosno kako je autor sam naveo “stvaranje nezavisne Hrvatske u granicama iz 1941.” (U sljedećem nastavku feljtona: Krajačićev krug, i, YU-Udba likvidirala hrvatske emigrante.)