Josip Broz – upotreba naučnih ustanova u Srbiji za deifikaciju jugoslovenskog diktatora
Aleksandar Belić kao posrednik između dva poretka
U okolnostima radikalne sovjetizacije i boljševizacije Srbije i Jugoslavije, i u atmosferi straha u kome su živeli pripadnici građanske klase, Aleksandar Belić (1880-1960) se pokazao kao pogodna ličnost da posreduje u pogodbi između novih totalitarnih vlasti i Srpske akademije nauka. Belić je bio jedan od najuglednijih slavista svoga vremena. Pored toga bio je i otvoreni rusofil još iz vremena kada je studirao na univerzitetima u Odesi i Moskvi. Kao takav uživao je veliko poštovanje u carskoj Rusiji, a i kasnije u SSSR-u. Još 1910. postao je dopisni član Carske akademije nauka u Petrogradu. Tokom Prvog svetskog rata držao je predavanja na Petrogradskom univerzitetu, a 1947. je proglašen za počasnog profesora Moskovskog univerziteta. Do kraja svoje karijere izabran je za člana svih slovenskih akademija nauka, da bi 1952. postao član Danske kraljevske akademije.14 Ukratko, bio je svetski poznat naučnik.
Nekoliko podatka iz Belićeve biografije moglo je da posluži komunističkim vlastima za njegov progon. On je između dva svetska rata bio član Kraljevog fonda, iz čega se vidi da je bio blizak dvoru. Obavljao je i dužnost predsednika Državne komisije za Ruse izbeglice.15 Kao osvedočeni prijatelj ruskih emigranata morao je da bude sumnjiv novim vlastima. Međutim, njegovo rusofilstvo se odmah prenelo i na Sovjetski Savez, što je javno iskazivao, pa nisu izostale ni simpatije Moskve prema njemu. Po komunističkoj tipologiji on je pripadao građanskoj, prevaziđenoj nauci, ali njegov ugled u SSSR-u, u uslovima sovjetizacije zemlje, zaštitio ga je od progona.
Ostala je još jedna činjenica iz njegove biografije koja mu je uvek visila kao Damoklov mač. To je bio njegov odnos prema uspostavljanju režima Milana Nedića. Belićevo ime našlo se na listi potpisnika antikomunističkog Apela srpskom narodu, koji je obznanjen 13. avgusta 1941, a u kome se kaže da je dužnost “svakog pravog srpskog rodoljuba da svima silama nastane da se onemoguće paklene namere komunističkih zločinaca.”16 Belićevo ime je trideset i treće na spisku, odmah nakon imena episkopa, bivših ministara, poslanika i senatora. On je potpisan kao “pretsednik Srpske Kraljevske akademije nauka”.17 Na skupu održanom tokom avgusta 1941, oko tri stotine beogradskih uglednih građana molilo je Nedića da se prihvati mesta predsednika srpske vlade. Belić je bio među njima i on se isticao u nagovaranju Nedića na ovaj korak. Izgle-da da je Nedić upravo nakon Belićevih reči prihvatio da obrazuje novu vladu.18
Da je potpisivanje ovog Apela moglo da posluži kao dovoljan osnov da se neko od potpisnika pošalje u zatvor, postalo je jasno tokom suđenja generalu Dragoljubu Mihailoviću i grupi od još dvadeset i trojice optuženih, juna-jula 1946. Poslednji optuženi sa spiska, Lazar Marković i Kosta Kumanudi, osuđeni su zato što su prisustvovali konferenciji “koju je organizovao Gestapo”, avgusta 1941, sa koje su “uz veći broj drugih potpisnika izdali ‘apel srpskom narodu’ ”19. Optuženi su i da su krajem avgusta, prisustvovali novoj konferenciji “koju je takođe organizovao Gestapo”, a koja je “izabrala i Nemcima predložila” Milana Nedića za predsednika vlade. Dok je Marković optužen i za antihrvatsko delovanje i za podršku JVO, Kumanudi je jedino optužen za potpisivanje Apela i učešće u konferenciji koja je predložila generala Nedića za predsednika marionetske vlade. Za ove optužbe Marković je dobio pet godina sa prinudnim radom, a Kumanudi je osuđen na zatvor od 18 meseci s prinudnim radom, i na gubitak političkih i pojedinih građanskih prava u trajanju od dve godine, kao i na konfiskaciju celokupne imovine.20 Razume se da je istovetna optužnica koja je podignuta protiv Kumanudija mogla da se podigne i protiv Belića ako bi, u bilo kom trenutku, postao nepoželjan novim vlastima.
Prema sećanjima njegovog sestrića, akademika Dimitrija Đorđevića, Belića su nakon oslobođenja posetili, u njegovom stanu, u Frankopanovoj ulici, visoki funkcioneri novog režima. Đorđević veruje da su ovi funkcioneri bili Đilas i Kardelj. Oni su se “začudili” da predsednik Akademije živi u hladnom stanu, i pobrinuli se da mu već sutradan stigne isporuka uglja.21 Tako je počela saradnja Belića sa novim vlastima. Do ove posete moglo je da dođe već početkom novembra budući da je Beliću omogućeno da objavi prosovjetski članak na naslovnoj strani Politike 21. novembra 1944, dan nakon što je objavljeno Brozovo proglašenje za Narodnog heroja, što je, u tom trenutku, bilo posebno priznanje.
U tekstu naslovljenom sa “Novi vidici” Belić ističe da “svetli grobovi naše braće Rusa” razasuti po velikom delu Srbije “pokazuju da se završuje velika borba između Nemaca i Slovena i da se veliki vekovni spor germanstva i slovenstva približuje svome kraju.”22 Dalje u tekstu on osuđuje politiku Kraljevine Jugoslavije koja je podržavala ruske emigrante, a odbijala da prizna Sovjetski Savez, iako je on lično bio jedan od njenih glavnih eksponenata. Govoreći o srpsko/jugoslovensko-ruskim odnosima nakon Prvog svetskog rata, on primećuje: “više od dvadeset godina lutanja posle toga naše inostrane politike, izvan tog tradicionalnog puta, samo su gomilale greške i zablude”. Kada su “braća Rusi” ušli u Srbiju razbuktalo se “tradicionalno prijateljstvo”, a takvo prijateljstvo “može biti samo među braćom koja se dugo nisu videla.” Oni su uloži-li velike napore za oslobođenje Srbije. Zato danas “osećamo bezgraničnu zahvalnost”, a posebno prema “Vrhovnom voćstvu Sovjetske Rusije Maršalu Staljinu, koji je sa toliko osećanja prema našem narodu i sa toliko razumevanja naših patnji uputio, čim je mogao, hrabre ruske armije nama u pomoć.”23
Ovim tekstom Belić se legitimisao kako prema novim jugoslovenskim vlastima, tako isto i prema sovjetskim vlastima u Beogradu. Na ovaj način, on je stavio rusofilstvo iznad ideologije. Ko god da je na vlasti u Moskvi, on je srpski prijatelj i srpski narod ga voli, pa bio to car ili Staljin. Svako skretanje sa ove politike srpski narod skupo plaća, smatrao je Belić. Takvim stavom on je zaštitio sebe, a donekle i Akademiju.
Komunistički ideolozi dozvolili su da Akademija nastavi sa radom, ali su i jasno iskazali želju da Srpska akademija nauka mora da se prilagodi novonastalim okolnostima. Akademiju je napao tada vodeći partijski ideolog Milovan Đilas, a radikalno čišćenje Akademije zahtevao je i partijski propagator na Filozofskom fakultetu i komunistički funkcioner, profesor Dušan Nedeljković. Postavljalo se pitanje da li će novi režim uopšte dozvoliti da Akademija u dotadašnjem sastavu opstane. Belić, najduži predsednik u Akademijinoj istoriji (1937-1960), shvatio je novu realnost i napravio je jednu vrstu dogovora sa novim vlastima. Tako je iz Akademije isključen njen bivši predsednik Slobodan Jovanović, a za počasnog člana je “izabran” Josip Broz, marta 1948, a promovisan iste godine u novembru. Upodobljavanje Akademije je zaokruženo izborom Moše Pijade za redovnog člana 1950,24 kao i izborom Edvarda Kardelja za redovnog člana, 22. februara 1959.
Rođen sam 1956. Odrastao i vaspitan u Njegovom vremenu.
Niti želim niti mogu da prihvatim današnje budalaštine (ocila, dvoglavu orlušinu … pravde, …)
Inicirao sam i osnovao sa još 10 Ljudi različitih nacija osnovao i registrovao sam Udruženje Maršal Tito Lazarevac.
pozdrav
Poštovani urednici
Samo čunjenice!
Kao što sam obećala,samo činjenice.
Tu komentari nisu potrebni.
Sve se da pročitati između redova i naći ćemo odgovore na sva pitanja iz sadašnjosti.
Od pametnih,od onih kojima je stalo do Srbije,kao meni,zavisi budućnost Srbije.
Sretna budućnost:
Sloboda,jednako život,ili
Ljubav ,jednako Sloboda,ili
Život dostojan čoveka ,ne kao lažna parpla nazovi demokratije pod dirigentskom palicom stranih agentura
Pozdrav
Đurin Uzel Terezia
http://www.hrvatsko-pravo.hr
http://www.hrvatsko-pravo.com
28. rujan 2006.
Politika njemačkog Bundesnachrichtendiensta i jugokomunističke Udbe održavanja i razbijanja Titove Jugoslavije (2)
“Ratnik iz sjene”
“Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan”
U poglavlju “Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan” svoje knjige “Der Schattenkrieger” (ili Ratnik iz sjene), njemački autor Erich Schmidt-Eenboom kritizira navodnu pristranu obavještajnu djelatnost koju je Klaus Kinkel navodno provodio u korist Hrvata kada je od 1979. do 1982. bio čelnik Zapad«HRVATSKO PRAVO»
Prve stranačke online novine u Republici Hrvatskoj
http://www.hrvatsko-pravo.hr
http://www.hrvatsko-pravo.com
28. rujan 2006.
Politika njemačkog Bundesnachrichtendiensta i jugokomunističke Udbe održavanja i razbijanja Titove Jugoslavije (2)
“Ratnik iz sjene”
“Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan”
U poglavlju “Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan” svoje knjige “Der Schattenkrieger” (ili Ratnik iz sjene), njemački autor Erich Schmidt-Eenboom kritizira navodnu pristranu obavještajnu djelatnost koju je Klaus Kinkel navodno provodio u korist Hrvata kada je od 1979. do 1982. bio čelnik Zapadnonjemačke obavještajne službe “BND” (Bundesnachrichtendienst). Autor knjige je kasnijeg ministra vanjskih poslova Savezne Republike Njemačke, Klausa Kinkela, optužio da je kao šef njemačke obavještajne službe postavio kamen temeljac za razbijanje socijalističke tamnice naroda od Vardara do Triglava (Jugoslavije). Infiltracijom njemačkih agenata u bivšu komunističku Jugoslaviju (SFRJ), kao i pridobivanje nekih Hrvata za rad njemačkog BND, Kinkelu je uspjelo premrežiti i nadmudriti zloglasnu jugoslavensku Udbu (“Uprava državne bezbednosti”, kasnije nazvana na srpskom jeziku “Služba državne bezbednosti” odnosno Službe državne sigurnosti ili SDB).
Po Schmidt-Eenboomu su njemački obavještajci godinama, pa i desetljećima na vezi držali hrvatske komuniste i nacionaliste, pripremajući ih za trenutak raspada Jugoslavije poslije Titove smrti. Te hrvatske komuniste autor zove “nacionalkomunistima”, a među njih na prvo mjesto stavlja Ivana Krajačića, s obavještajnim imenom “Stevo”. Jedan od agenata njemačkog BND bio je navodno i bivši obavještajac Ustaške nadzorne službe (UNS) iz vremena Nezavisne Države Hrvatske, Ernest Bauer, a kao suradnici njemačke službe u Pullachu (sjedište BND u Bavarskoj) spominju se još Josip Manolić, Josip Boljkovac, Franjo Tuđman, Ivan Zvonimir Čičak, Stipe Mesić i Dražen Budiša. Među Krajačićeve đake-prvake je novinar Schmidt-Eenboom ubrojio Stjepana “Stipu” Mesića i Josipa Boljkovca.
AGENT IVAN KRAJAČIĆ “STEVO”
Autor je Krajačića predstavio kao vrhunskog obavještajca maršala Tita, kojega je Kominterna* tijekom Drugog svjetskog rata postavila na čelo jugokomunističke tajne službe i političke policije O.Z.N. (ili Ozna u žargonu, “Odjel za zaštitu naroda”), a bio je za vrijeme Drugog svjetskog rata tajni rezident (predstavnik) sovjetske obavještajne službe NKVD u Zagrebu. *KOMINTERNA ili “Komunistička internacionala” … moskovska središnjica Staljinovih satelitskih ogranaka komunističkih partija u svijetu. Agent Krajačić je čak navodno svoj obavještajni radioprijemnik, s kojim je od 1942. iz svog stana u Zagrebu redovito informirao svoje gazde u Moskvi, vratio sredinom osamdestih godina 20. st. izvornim vlasnicima u Moskvi. Krajačić, iako komunist iz ideala, bio je po Schmidt-Eenboomovoj teoriji u biti hrvatski nacionalist, koji je unutar savezne jugoslavenske Udbe izgradio “hrvatsku obavještajnu zajednicu u zajednici”. Po Schmidt-Eenboomu je Krajačićev pitomac, kojega je ovaj vrhunski komunistički obavještajac odgojio, bio Josip Manolić. Autor ga je predstavio i kao kasnijeg glavnog Tuđmanovog obavještajca u nezavisnoj Hrvatskoj. (Krajačić je kao šef Ozne za Hrvatsku 1945. uhitio Zagrebačkog nadbiskupa Stepinca.) Kada je Krajačić pedesetih godina 20. st. bio ministar unutarnjih poslova Narodne Republike Hrvatske, Manolić je bio šef svih kaznionica u zemlji. (Tada je Manolić po hijerarhijskoj ljestvici zapovjedne odgovornosti preuzeo tretman politički osuđenog i zatvorenog Zagrebačkog nadbiskupa Stepinca. Stepinac je trovan do smrti). Tito je nakon Rezolucije Informbiroa* 1948. godine, kojom ga je Staljin htio srušiti s vlasti, započeo pravu čistku među jugoslavenskim komunistima, a u općoj paranoji* stradali su na tisuće nevinih ljudi. * INFORMBIRO… Informacijski biro (ured) Komunističke internacionale u Moskvi iz kojega je sovjetska obavještajna služba vukla konce lutaka simboliziranih slijepo poslušnim komunističkim partijama po svijetu; KPJ i KPH bile su pravi primjer takvih satelitskih političkih stranaka. PARANOJA (grč. paranoia… ludost, ludilo)… duševna bolest kod koje bolesnik umišlja da je neka veličina i da ga svi progone. Samo u zatvoreničkom i radnom koncentracijskom logoru smrti na Golom otoku je Tito dao likvidirati preko 50.000 navodnih Staljinovih sljedbenika među jugoslavenskim komunistima. Sav prljavi posao hvatanja “staljinovaca” preuzeo je tada Ivan Krajačić, a da paradoks bude veći, sam je Krajačić bio Staljinov agent. Tako je u biti Ivan Krajačić Stevo odmah iza Tita najodgovorniji za kršenje ljudskih prava u Hrvatskoj i Jugoslaviji tih godina, jer, on je bio taj koji je izravno naređivao tko će biti uhićen i ubijen. U jednom otvorenom razgovoru s Antonom Duhačekom (djelatnikom obavještajne službe jugoslavenskog ministarstva vanskih poslova) Krajačić je ovome rekao da je “on /Krajačić/ nacionalist i da se tu nema što više diskutirati o tome”. Na Duhačekovo pitanje što o tome misle sovjetski komunisti (Rusi), Krajačić mu je odgovorio “da se oni ne nalaze na suprotnim stranama”. I zbilja, sovjetski komunisti su Krajačiću oprostili likvidacije proruski orijentiranih srpskih komunista u Jugoslaviji u vrijeme čistke u vezi Rezolucije Informbiroa, očigledno zbog prijašnjih zasluga za vrijeme Drugog svjetskog rata. Krajačić je navodno u jugoslavenskoj Udbi vodio prohrvatsku kadrovsku politiku, plasiravši na ključna mjesta hrvatske nacionalkomuniste. Tito je Krajačića potom smijenio i uklonio s vlasti, ali ga nije dao likvidirati jer mu je Krajačić, navodno, u više navrata spasio život. Do Krajačićeve smjene došlo je, navodno, zato što je na jednoj komemoraciji u Jasenovcu, gdje se u 2. svjetskom ratu nalazio ustaški konc-logor, izjavio da Ante Pavelić (poglavnik NDH) nije pobio dovoljno Srba, te se tom izjavom zamjerio svojim srpskim drugovima u jugoslavenskoj komunističkoj partiji.
Uzroci sloma Hrvatskog proljeća
Rumunjska komunistička obavještajna služba (Securitate) prekinula je neizravno Hrvatsko proljeće ili Lipanjska gibanja iz 1971. godine, koje je predstavljalo neku vrstu državnog udara na diktatora Tita, kada je informirala Beograd o namjeri hrvatskih reformiranih komunista. U početku su se Rumunji čudili što Tito nije odmah reagirao, a potom, kada su Tita osobno upoznali s navodnim činjenicama o državnom udaru, jugoslavenski se maršal žurno vratio iz službenog posjeta susjednoj zemlji i zakazao u vojvođanskom lovištu Karađorđevo 1971. sjednicu vodstva savezne jugoslavenske komunističke partije na kojoj je smijenio kompletno hrvatsko republičko partijsko vodstvo. Čistke su uslijedile i u vojsci. Navodno je Titov boljševički udar na hrvatske proljećare kasnio stoga, što je važan djelatnik savezne Udbe za analizu stranih obavještajnih podataka o Jugoslaviji namjerno zadržao rumunjske informacije kako ne bi dospjele do samog vrha komunističke partije Jugoslavije (SKJ) koja je držala monopol na svu vlast u Jugoslaviji.
Nakon “sječe glava” hrvatskog partijskog vrha, Savka Dabčević-Kučar (čelnica Saveza komunista Hrvatske, SKH) i Mika Tripalo (član Predsjedništva SFRJ i SKJ) kao i svi drugi članovi komunističke partije iz Hrvatske nisu dobili drakonske kazne zahvaljujući Krajačićevoj intervenciji kod Tita. Tako je i Franjo Tuđman dobio relativno blagu kaznu (Tito: “Tuđmanu ne pakovati.”). Diktatorova milost je, međutim, vrijedila samo za hrvatske komuniste, ali ne i za hrvatske nacionaliste koji su masovno na politički montiranim sudskim procesima dobivali višegodišnje kazne zatvora ili logorske kazne, i godinama robijali kao politički zatvorenici savjesti (kao na pr. prvooptuženi Bruno Bušić, zatim, Ante Paradžik, Dražen Budiša i drugi.)
Po Schmidt Eenboomu još je nejasna Čičkova uloga u Hrvatskom proljeću, jer je Ivan Zvonimir Čičak bio radikalni pobornik studentskih demonstracija, a upravo su ulične prosvjedne manifestacije bile jugoslavenskim komunistima povod za upotrebu sile na boljševički način. Postoji konstrukcija da je Čičak bio dvostruki agent, odnosno da je, osim za njemački BND, radio i za jugoslavenski SDB, ali to su samo priče “rekla-kazala”, a za potvrđivanje takvih tvrdnji nije (do sada) bilo dokaza. Čak je i zagrebački politički dnevnik “Vjesnik”, koji je bio pod kontrolom vladajuće stranke HDZ, sredinom devedestih godina 20. st. jednom iznosio teoriju o Čičku kao agentu Udbe, valjda stoga što je to Tuđmanu bio elegantan način kako bi neutralizirao opasnog političkog konkurenta, ili kako bi ga, možda, kao zbilja takvoga, politički diskreditirao i demaskirao.
Autor navodi dalje kako je Titova smjena šefa savezne Udbe Aleksandra Rankovića 1966. u biti obavještajna zasluga Ivana Krajačića, koji si je na taj način otvorio put prema svome, navodnom, snu o samostalnoj hrvatskoj državi (Tito je Rankovića optužio da je čak i u njegov kabinet postavio prislušne uređaje itd.). Ivan Krajačić i njegov suradnik Vladimir Bakarić su se navodno bojali da Aleksandar Ranković ne bi otkrio veze hrvatskih nacional-komunista s “ustaškom” emigracijom. Nakon Rankovićeva pada 1966. je Krajačić navodno u vrh jugoslavenske vojne protuobavještajne službe KOS ubacio svoje kadrove koji su trebali čekati povoljan trenutak za hrvatsku secesiju (otcjepljenje) iz Jugoslavije. Taj trenutak se hrvatskim nacionalistima činio povoljnim za vrijeme Hrvatskog proljeća, međutim, baš je MASPOK (masovni pokret hrvatskog stanovništva) navodno prekinuo nastojanja Krajačićeve obavještajne službe za razbijanjem Jugoslavije, jer je maspok izazvao jugoslavensko partijsko vodstvo na reakciju silom. U jednoj analizi maspoka nakon poraza hrvatskih proljećara (reformiranih komunista, studentskog pokreta u Zagrebu i pokreta hrvatskih intelektualaca), Krajačićeva je služba došla do saznanja kako su razlozi neuspjeha “otvorenog državnog udara” ležali u “preranom pozivanju stanovništva na masovne ulične prosvjede”. K tome se još mogu po toj analizi pribrojiti “premlake podrške Slovenaca i inozemnih tajnih službi koje su dolazile s boka.” Posebno su izostale podrške njemačkih, austrijskih i ruskih obavještajaca (veza) koji nisu izvršili dovoljan pritisak na svoje vlade, a s američke strane tako i tako se nije očekivala podrška, jer nije bio izgrađen potreban lobby za takvo što, citira autor Krajačićevu analizu. Jugoslavenska Udba se pak u to vrijeme pobrinula za diskreditaciju hrvatske emigracije na način da je beogradska služba inscenirala neke bombaške atentate na jugoslavenske konzulate i veleposlanstva, ili pak podmetanje bombi u kino i na željeznički kolodvor u Beogradu, a što je Udba u svijet plasirala kao “djelo terorističkih organizacija ustaša u inozemstvu”. Cilj ovakvih provokativnih akcija Udbe protiv hrvatske emigracije bilo je oduzeti legitimitet emigrantskih Hrvata u Zapadnoj Europi i Americi kako ovi ne bi mogli na Zapadu lobirati za maspok Hrvatskog proljeća. Nakon sloma Hrvatskog proljeća je Krajačić navodno bio na mukama kako što prije zamijeniti sve one kadrove na ključnim pozicijama u saveznoj i republičkoj Udbi, kao i u JNA, koji su se za vrijeme maspoka “kompromitirali” i koje je Tito bio smijenio. Višenacionalni ključ popunjavanja saveznih funkcija u SFRJ uvelike je Krajačiću olakšao posao obnove njegove obavještajne mreže, kaže autor. Schmidt-Eenboom je Ivana Krajačića predstavio kao čovjeka koji je bio, kako komunist, tako još više nacionalist koji je kovao separatističke planove i pripremio obavještajni teren za osamostaljenje jugoslavenskih republika Hrvatske i Bosne i Hercegovine, odnosno kako je autor sam naveo “stvaranje nezavisne Hrvatske u granicama iz 1941.” (U sljedećem nastavku feljtona: Krajačićev krug, i, YU-Udba likvidirala hrvatske emigrante.)