Josip Broz – upotreba naučnih ustanova u Srbiji za deifikaciju jugoslovenskog diktatora
Beogradske svečanosti i počasni doktorat kao
rođendanski poklon deifikovanom diktatoru
Ovim se nije završila svečanost proslave velikog naučnika i državnika Broza. Naprotiv, ona je ovim tek počela. Broz je najpre otišao u Urbanistički zavod Beograda, gde mu je predočeno kako će Beograd izgledati 2000. godine. Time je simbolički pokazana nerazrešiva povezanost Josipa Broza kako sa prošlošću, tako i sa budućnošću. Oko 13 časova, tri časa nakon što je počela svečana promocija za doktora nauka, predsednik Jugoslavije, u pratnji ostalih istaknutih političkih ličnosti, stigao je u zgradu Skupštine grada. Tu je, u foajeu, primio od predsednika Gradske konferencije Socijalističkog saveza, Pere Đokovića, “Adresu građana Beograda”, “svojevrsnu povelju na koži, koju su potpisali svi izvršni organi društveno-političkih organizacija grada”.105 U adresi se kaže:
“ADRESA BEOGRADA
Dragi naš druže Tito,
U čast Tvog osamdesetog rođendana, u čast tvog neimarskog i neumornog života, za dobro svih ljudi, za svestrani napredak radničke klase i revolucije, za istinu socijalizma, za bratstvo i jedinstvo, za samoupravljanje, za mir u svetu.
Slobodarski Beograd čiji si Ti prvoborac, graditelj i prvi sugrađanin, Beograd, koji raste na mostovima i obalama izražava Ti svoju ljubav i poštovanje, ljubav svih žitelja svojih.
Izvršni odbor Gradske konferencije Socijalističkog saveza radnog naroda Beograda, Predsedništvo Skupštine grada Beograda, Gradski komitet Saveza komunista Beograda, Predsedništvo gradskog veća Saveza sindikata Beograda, Gradski komitet Saveza omladine Beograda, Predsedništvo gradskog odbora saveza boraca narodnooslobodilačkog rata Beograda, Univerzitetski odbor Saveza studenata Beogradskog univerziteta, Izvršni odbor Saveza rezervnih vojnih starešina Beograda i Upravni odbor Osnovne privredne komore Beograda.”106
Celokupna svečanost je time zaokružena. Prvi sugrađanin Beograda dobio je na kožnoj povelji adresu vernih građana, a pre toga je od članova CK SK Srbije, koji su uzgred bili i profesori na Fakultetu političkih nauka, dobio i titulu počasnog doktora Univerziteta u Beogradu. Beograd se odužio svom prvoborcu i graditelju dajući mu dve diplome u jednom danu. Beogradski univerzitet ovim činom, u kome je učestvovalo pre svega nekoliko profesora sa Fakulteta političkih nauka, do kraja je ponižen. Najviša čast koju Univerzitet može da dâ stavljena je u funkciju rođendanskog poklona za jednog diktatora.
Značaj i posledice počasnog doktorata
Beogradskog univerziteta
Diktator je ovom ceremonijom simbolički zapečatio otpor profesora Pravnog fakulteta prema uvođenju republikanske monarhije. On je sada bio ne samo jedina ličnost koja može da se izabere na mesto Predsednika SFRJ, ne samo dvostruki narodni heroj, vrhovni komandant, i neprikosnoveni predsednik jedine dozvoljene partije. Postao je i počasni doktor najvećeg univerziteta u zemlji, na osnovu inicijative “studenata i nastavnika koju je jednodušno prihvatio ceo Univerzitet”, i na osnovu referata u kome je istaknut njegov ne samo lokalni već i globalni doprinos. Njegov način borbe sada je putokaz pokretima u svetu, njegov put u socijalizam daje smernice drugim socijalističkim društvima, konačno on je i tvorac nove civilizacije. Sada jedna takva veličina daje Univerzitetskom komitetu Saveza komunista jednu prostu naredbu da povede računa o nemarksističkim elementima na Univerzitetu.
Ova poruka shvaćena je ozbiljno. Već sutradan, 31. maja, održana je Univerzitetska konferencija Saveza komunista, koja je usvojila Akciono-politički program, koji je obrazložio dr Balša Špadijer (1936), član Univerzitetskog komiteta Saveza komunista i docent na Fakultetu političkih nauka. Špadijer je zaključio: “centri opozicionih delatnosti su potisnuti, ali to i dalje ostaje područje posebne pažnje partijske organizacije”. Ali njihovim potiskivanjem “nije sasvim isključeno i njihovo ponovno oživljavanje”. Zato se Špadijer založio za dugoročnu akciju SK, koja bi “trebalo da nadoknadi i ozbiljno zaostajanje u marksističkom obrazovanju”. Na kraju je zaključio: “Reči koje je drug Tito izgovorio na nedavnoj svečanosti na Beogradskom univerzitetu poslužiće nam kao inspiracija i putokaz”.107
Pod “centrima opozicione delatnosti” Špadijer je svakako podrazumeva grupu profesora Pravnog i Filozofskog fakulteta. Masovni studentski protesti iz 1968. doveli su partiju i Broza u nezgodan položaj. Da bi marginalizovali nezadovoljstvo, oni su nastojali da lokalizuju otpor koji se pojavio u javnosti tako što su krivce sveli na nekoliko profesora Pravnog, Filozofskog i Filološkog fakulteta. U razdoblju 1968-1973. pojavilo se pet spiskova sa označenim krivcima. Povod za treći spisak bio je skup Filozofskog društva Srbije na temu “Socijalizam i kultura”. Kritike upućene na račun vlasti koja je sprovodila represiju u kulturi dovele su tokom 1970. do kampanje protiv Filozofskog društva Srbije. U tom kontekstu nastao je treći spisak, na kojem su kao krivci označeni sledeći profesori: Miladin Životić, Zagorka Pešić-Golubović, Nebojša Popov, Ljubomir Tadić, Svetozar Stojanović, Nikola Milošević, Dragoljub Mićunović, Vojin Milić i Trivo Inđić. Nakon Brozove promocije za počasnog doktora nauka Univerziteta u Beogradu, pojavila su se poslednja dva spiska. U četvrtom, koji je objavljen u NIN-u, 15. oktobra 1972, kao krivci su označeni: Svetozar Stojanović, Miladin Životić, Zagorka Pešić -Golubović, Nebojša Popov, Trivo Inđić i Ljubomir Tadić, svi sa Filozofskog fakulteta, kao i Stevan Vračar i Kosta Čavoški sa Pravnog fakulteta. Peti spisak objavio je list Student, 27. marta 1973. Na njemu se pored šest profesora Filozofskog fakulteta sa četvrtog spiska nalaze i Dragoljub Mićunović i Nebojša Popov.108 Osam profesora sa Filozofskog fakulteta u Beogradu, sa petog spiska, isključeni su odlukom Skupštine SR Srbije, januara 1975, iz nastave zbog “moralno-političke nepodobnosti.”
Neposredne efekte Brozovih kritika prvi je osetio, dva meseca kasnije, profesor Pravnog fakulteta Mihailo Đurić, koga je Okružni sud u Beogradu osudio 17. jula 1972. na dve godine zatvora, a zatim je Vrhovni sud Srbije smanjio kaznu na devet meseci zatvora.109 Od početka te iste godine tri studenta Beogradskog univerziteta, Milan Nikolić, Pavluško Imširović i Jelka Kljajić ležali su, zbog verbalnog delikta, u Centralnom zatvoru čekajući pravosnažnost presude.110 Usledio je i niz sudskih, samoupravnih, političkih i policijskih zabrana knjiga, časopisa i filmova. Tokom 1972 zabranjeni su, između ostalog, časopisi Filozofija (brojevi 1 i 2/1972), Gledišta (br. 5-6/1972) i Praxis (brojevi 3 i 4/1972), kao i niz knjiga i filmova.
U vreme serije zabrana i hapšenja na čelu Srbije nalazili su se takozvani “liberali”, koji će i sami postati Brozova žrtva krajem iste godine. Umesto da se ograde od besprimernog veličanja Broza, vođe “liberala” Marko Nikezić, Latinka Perović i Bora Pavlović sedeli su u prvim redovima i odborima za doček i upućivali aplauze novom počasnom doktoru Univerziteta u Beogradu. Tako su i sami učestvovali u stvaranju atmosfere za progon nepodobnih intelektualaca u Srbiji, i time i sami sebe vodili ka političkoj propasti.
Veliki strateg Broz kao doktor “vojnih nauka”
Ustavom iz 1974. Broz je postao doživotni predsednik Republike, čime je uveden jedinstven poredak u komunističkim zemljama – republikanska ustavna monarhija. Iste godine na 10. kongresu SKJ Broz je postao predsednik SKJ bez ograničenja trajanja mandata. U dokumentima 10. kongresa daje se sledeće obrazloženje ove neobične odluke: “Sveukupnoj aktivnosti druga Tita u našoj zemlji odato je priznanje spontanim plebiscitom i sveopštim zahtevima celokupnog članstva Saveza komunista Jugoslavije i radnih ljudi svih naših naroda i narodnosti da bude izabran za doživotnog Predsednika Saveza komunista Jugoslavije i za Predsednika Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije.”111 Tako je Broz postao istovremeno i doživotni šef države, a time i doživotni vrhovni komandant, kao i doživotni predsednik jedine dozvoljene partije. Ovakvom odlukom samo je formalizovano faktičko stanje, tj. akumulacija sve državne, vojne i ideološke vlasti u rukama jednog čoveka.
Činilo se da je sada Broz imao sve što je želeo. Ipak, ostala mu je jedna neispunjena želja. On jeste bio počasni doktor mnogih univerziteta, ali koliko god ovaj naslov lepo zvučao, on nije i formalno bio doktor nauka. I ova želja Brozu je ispunjena pred kraj života. Za ovo se pobrinuo Centar visokih vojnih škola u Beogradu. Centar se pobrinuo da i teorijski obrazloži “ratnu veštinu” Josipa Broza. Zato je, 16. jula 1976, u Centru održan “simpozijum” na temu “Koncepcija opštenarodne odbrane i ratne veštine druga Tita”. “Simpozijum” je iskorišćen da se na njemu saopšti da je “na osnovu želje svih pripadnika Oružanih snaga i boraca NOR, svih naroda i narodnosti, iniciran predlog da se drugu Titu, strategu pobede nad fašizmom i tvorcu koncepcije opštenarodne odbrane, dodeli prvi doktorat vojnih nauka.”112
Pravna osnova je nađena u novom Zakonu o vojnim školama i naučnoistraživačkim ustanovama u JNA, na osnovu koga su 1976. uvedene poslediplomske studije. U skladu sa predlogom sa “simpozijuma”, Nastavno-naučno veće Centra visokih vojnih škola donelo je “jednoglasno” odluku o promociji Josipa Broza u “prvog doktora vojnih nauka”, na sednici od 8. decembra 1976. godine.
Diploma “prvog doktora vojnih nauka” uručena je Brozu u utorak, 21. decembra 1976, na dan osnivanja Prve proleterske brigade, tj. na dan rođendana generalisimusa Staljina. Čast da dodeli diplomu Brozu dobio je general armije Nikola Ljubičić. Odluku o dodeljivanju prvog doktorata vojnih nauka obrazložio je načelnik Centra visokih vojnih škola general-pukovnik Mirko Jovanović.
Promocija je kao i sve prethodne slične svečanosti pretvorena u visoku partijsku i državnu svečanost sa naglašenom revolucionarnom simbolikom. Broza je još od pre 9 ujutro čekao špalir pitomaca Vojne akademije, koji je simbolički trebalo da podseća na borce Prve proleterske brigade. U foajeu zgrade Centra visokih vojnih škola, Broza, koji se pojavljuje oko pola jedanaest, dočekuje državno i vojno rukovodstvo: Edvard Kardelj, Vidoje Žarković, Petar Stambolić, Lazar Koliševski, Cvijetin Mijatović, Stevan Doronjski, Fadilj Hodža, Kiro Gligorov, Džemal Bijedić, Stane Dolanc, Ervin Prelog i grupa generala. U svečanoj sali su i “predstavnici naučnog, kulturnog i javnog života naše zemlje”. Radno predsedništvo koje je promovisalo Broza činili su: “general-pukovnici Stane Potočar, Mirko Jovanović i Džemal Šarac, general-potpukovnici dr Zlatko Rendulić i Žarko Alujević, i pukovnik dr Gavro Perazić”.113
Prisutnima se najpre obratio savezni sekretar za narodnu odbranu, general armije Nikola Ljubičić (1916-2005) koji je istakao:
“U godini kada naši narodi i narodnosti proslavljaju 35 godina početka narodnooslobodilačkog rata i revolucije i četiri decenije od dolaska druga Tita na čelo SKJ, za rukovođenje pobjedonosnom revolucijom, za epohalan doprinos razvoju naše vojne misli i prakse, kao i ogroman i plodan rad i doprinos na polju pisane riječi, za naše oružane snage predstavlja izuzetnu čast i neizmjerno zadovoljstvo što se danas, na ovom svečanom skupu, prvi čovjek naše revolucije, prvi vojnik naših oružanih snaga, tvorac savremene istorije jugoslovenskih naroda i narodnosti, neimar bratstva i jedinstva, tvorac koncepcije opštenarodne odbrane – drug Tito promoviše za prvog doktora vojnih nauka.”
General Ljubičić je u daljem izlaganju nazvao Broza “legendarnim vojskovođom”, “izuzetnom ličnošću našeg vremena”. Naglasio je: “Drug Tito nije sao graditelj mira već je i jedan od izuzetnih i originalnih tvoraca istorije ovog vijeka.” Zatim je prešao na Brozov doprinos “vojnoj misli” da bi naglasio:
“Zahvaljujući svojoj sposobnosti za naučno predviđanje drug Tito je dublje nego iko razumio ne samo šta se može već i šta se mora u datom istorijskom trenutku učiniti za slobodu, socijalizam i međunarodni progres. Zato je Titovo djelo trajno i neizbrisivo. Stopljeno sa stoljećem u kom je nastalo, ono će ostati riznica vrijednih poruka i pokretačka snaga za sve one koji hoće i koji žele da sačuvaju mir, slobodu i nezavisnost. Za pripadnike oružanih snaga vojno djelo druga Tita je pouzdan oslonac i putokaz u našem naučnoistraživačkom radu u oblasti opštenarodne odbrane, u daljoj izgradnji i razvoju oružanih snaga i u obrazovanju i vaspitanju vojničkog i starješinskog kadra.”114
General-pukovnik Mirko Jovanović, u govoru naslovljenom “Maršal Tito – strateg i vojskovođa” dao je niz razloga zbog kojih je Broz promovisan u doktora vojnih nauka. Svi se oni mogu svesti na jednu formulu:
Tito = partija = armija.
Svečanost održana u Centru visokih vojnih škola imala je zadatak da u obrednom pogledu još jednom iskaže i potvrdi odnose identiteta između ličnosti Josipa Broza, jedine dozvoljene partije – Saveza komunista, i Jugoslovenske narodne armije. To je general Jovanović jasno sažeo u sledećem pasusu svog izlaganja:
“Za druga Tita su vojničko učvršćivanje jedinica i komandi i jačanje njihovog idejno-političkog i moralnog jedinstva, dve strane jedinstvenog procesa ukupne borbene izgradnje oružanih snaga. Zato on neprekidno bdi nad idejnim, moralno-političkim i vaspitnim radom organizacije SK, komandi i političkih organa u Oružanim snagama. Organizacija SK u JNA, kao integralni deo SKJ, idejni je nosilac moralno-po- litičke izgradnje i jedinstva Armije koja je, uvek dosledna politici Saveza komunista, nepokolebljivo služila interesima i bila najčvršći oslonac radničke klase, radnih ljudi, naroda i narodnosti.”
Dalje je istaknuto da se “glavna obeležja Titove ratne veštine” mogu da grupišu pod šest tačaka:
“1. Prvo, primarna uloga čoveka koji je bio i ostao najvažniji činilac rata i oružane borbe…
2. Drugo, ofanzivnost i u uslovima nepovoljnog odnosa snaga…
3. Treće, pretvaranje celokupnog jugoslovenskog prostora u jedinstveno ratište…
4. Četvrto, manevar i pokretljivost u strategijskim, operativnim i taktičkim razmerama radi brzog prenošenja težišta borbenih dejstava i dovođenja sopstvenih snaga u povoljan položaj…
5. Peto, nametanje neprijatelju sopstvenih oblika i načina vođe-nja oružane borbe…
6. Šesto, stalni razvoj partizanske taktike od jednostavnih oblika gerilskih dejstava do najsloženijih savremenih bojeva”.
Kakav je kvalitet naučnog rada bio u Centru visokih vojnih škola vidi se iz sledeće rečenice generala Mirka Jovanovića: “Titovo vojno delo oduvek je bilo osnova na kojoj smo razvijali naučnoistraživački rad i obuku starešinskog kadra u Oružanim snagama i posebno u vojnim školama… Ono je za sve nas pouzdan oslonac u naučno-teorijskom i praktičnom radu.” Na kraju general Mirko Jovanović pokazuje svu svoju infantilnost pred diktatorom, kao i poniznost generala prema vrhovnom komandantu, kada u stilu pionira završava svoj govor: “Ovaj istorijski trenutak u kome za Titovo ime vezujemo zvanje prvog doktora vojnih nauka i početak poslediplomskih studija iz oblasti ratne veštine, biće za sve nas snažan podsticaj u našim naporima da još bolje učimo i još bolje radimo.”115
Posle govora Mirka Jovanovića, general Ljubičić je proglasio Broza “za doktora vojnih nauka”, i uručio mu diplomu. Nakon toga Broz je zauzeo “svoje mesto u radnom predsedništvu” i usledio je govor “prvog doktora vojnih nauka”, u kome su uglavnom evocirane etape razvoja NOP-a. Dopisnik Narodne armije završio je svoj prikaz svečanosti pseudoreligioznim izrazom:
“Decembarsko sunce odskočilo je visoko kada su se ispred zgrade Centra visokih vojnih škola, pred okupljenim vojnicima, starešinama i visokim zvanicama još jednom prosuli svečani zvuci himne. A ubrzo zatim je tišinu prolomio još jedan snažni pljesak koji je obeležavao ispraćaj najdražeg gosta – maršala Tita. I činilo se kao da i sunce želi tog prazničnog dvadeset i prvog decembra u jubilarnoj godini ustanka naših naroda i narodnosti i stvaranja naših oružanih snaga svojim zlatnim zracima na čistom plavetnilu neba da uveliča trenutke svečanosti.
Maršal Josip Broz Tito postao je prvi doktor vojnih nauka.”116
Tako ni priroda nije ostala ravnodušna u trenutku proglašenja jugoslovenskog diktatora za doktora nauka. “Fenomen Broz” sada je već imao uticaja i na samo sunce.
Svečanost dodeljivanja “prvog doktorata vojnih nauka” sadrži u sebi niz skandaloznih elemenata sa stanovišta uobičajene univerzitetske prakse odbrane doktorata:
1. Josip Broz nije podneo nikakav pisani rad, tj. disertaciju, na osnovu koje je mogao da stekne pravo da brani i stekne doktorat. Štaviše, ni u govoru generala Nikole Ljubičića, niti u govoru generala Mirka Jovanovića nije pomenut, niti citiran ijedan rad Josipa Broza.
2. Nije održana nikakva odbrana doktorata. General Ljubičić je počeo svoj govor rečima: “otvaram svečani skup”. Tako je odbrana preobražena u svečanost. Nije postojala Komisija za odbranu. Josipu Brozu je doktorat “dodelilo” Nastavno-naučno veće Centra visokih vojnih škola, a takvu titulu mogla bi da mu dodeli isključivo komisija za odbranu nakon javne odbrane doktorata.
3. Čak je i promocija bila skandalozno osmišljena. Josip Broz je nakon uručene diplome zauzeo “svoje mesto u radnom predsedništvu”. Josip Broz je, dakle, postao član “radnog predsedništva” tj. tela koje ga promoviše. Time ispada da je Broz promovisan za doktora nauka od tela čiji je i on član.
Kao diktator koji je od osvajanja vlasti uvek crpeo najveću podršku od vojske Brozu je posebno draga bila počast koju je dobio od Centra visokih vojnih škola. Ovaj doktorat mu je i formalno omogućavao da se nadalje potpisuje sa naslovom doktor. Kako navodi njegov lični lekar iz tog vremena, on je proglašenje za doktora vojnih nauka “zbog uspešnog rukovođenja NOB-om i obogaćenja vojne veštine novim idejama… primio sa posebnim oduševljenjem.” Kada je njegov lekar primetio da sada ispred imena ima pravo da doda naslov doktora, Broz mu je samozadovoljno odgovorio: “Sigurno da imam. Međutim, sve što bih stavio ispred imena Tito, bio bi posebni vid pleonazma, jer Tito već sve to znači.”117
Rođen sam 1956. Odrastao i vaspitan u Njegovom vremenu.
Niti želim niti mogu da prihvatim današnje budalaštine (ocila, dvoglavu orlušinu … pravde, …)
Inicirao sam i osnovao sa još 10 Ljudi različitih nacija osnovao i registrovao sam Udruženje Maršal Tito Lazarevac.
pozdrav
Poštovani urednici
Samo čunjenice!
Kao što sam obećala,samo činjenice.
Tu komentari nisu potrebni.
Sve se da pročitati između redova i naći ćemo odgovore na sva pitanja iz sadašnjosti.
Od pametnih,od onih kojima je stalo do Srbije,kao meni,zavisi budućnost Srbije.
Sretna budućnost:
Sloboda,jednako život,ili
Ljubav ,jednako Sloboda,ili
Život dostojan čoveka ,ne kao lažna parpla nazovi demokratije pod dirigentskom palicom stranih agentura
Pozdrav
Đurin Uzel Terezia
http://www.hrvatsko-pravo.hr
http://www.hrvatsko-pravo.com
28. rujan 2006.
Politika njemačkog Bundesnachrichtendiensta i jugokomunističke Udbe održavanja i razbijanja Titove Jugoslavije (2)
“Ratnik iz sjene”
“Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan”
U poglavlju “Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan” svoje knjige “Der Schattenkrieger” (ili Ratnik iz sjene), njemački autor Erich Schmidt-Eenboom kritizira navodnu pristranu obavještajnu djelatnost koju je Klaus Kinkel navodno provodio u korist Hrvata kada je od 1979. do 1982. bio čelnik Zapad«HRVATSKO PRAVO»
Prve stranačke online novine u Republici Hrvatskoj
http://www.hrvatsko-pravo.hr
http://www.hrvatsko-pravo.com
28. rujan 2006.
Politika njemačkog Bundesnachrichtendiensta i jugokomunističke Udbe održavanja i razbijanja Titove Jugoslavije (2)
“Ratnik iz sjene”
“Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan”
U poglavlju “Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan” svoje knjige “Der Schattenkrieger” (ili Ratnik iz sjene), njemački autor Erich Schmidt-Eenboom kritizira navodnu pristranu obavještajnu djelatnost koju je Klaus Kinkel navodno provodio u korist Hrvata kada je od 1979. do 1982. bio čelnik Zapadnonjemačke obavještajne službe “BND” (Bundesnachrichtendienst). Autor knjige je kasnijeg ministra vanjskih poslova Savezne Republike Njemačke, Klausa Kinkela, optužio da je kao šef njemačke obavještajne službe postavio kamen temeljac za razbijanje socijalističke tamnice naroda od Vardara do Triglava (Jugoslavije). Infiltracijom njemačkih agenata u bivšu komunističku Jugoslaviju (SFRJ), kao i pridobivanje nekih Hrvata za rad njemačkog BND, Kinkelu je uspjelo premrežiti i nadmudriti zloglasnu jugoslavensku Udbu (“Uprava državne bezbednosti”, kasnije nazvana na srpskom jeziku “Služba državne bezbednosti” odnosno Službe državne sigurnosti ili SDB).
Po Schmidt-Eenboomu su njemački obavještajci godinama, pa i desetljećima na vezi držali hrvatske komuniste i nacionaliste, pripremajući ih za trenutak raspada Jugoslavije poslije Titove smrti. Te hrvatske komuniste autor zove “nacionalkomunistima”, a među njih na prvo mjesto stavlja Ivana Krajačića, s obavještajnim imenom “Stevo”. Jedan od agenata njemačkog BND bio je navodno i bivši obavještajac Ustaške nadzorne službe (UNS) iz vremena Nezavisne Države Hrvatske, Ernest Bauer, a kao suradnici njemačke službe u Pullachu (sjedište BND u Bavarskoj) spominju se još Josip Manolić, Josip Boljkovac, Franjo Tuđman, Ivan Zvonimir Čičak, Stipe Mesić i Dražen Budiša. Među Krajačićeve đake-prvake je novinar Schmidt-Eenboom ubrojio Stjepana “Stipu” Mesića i Josipa Boljkovca.
AGENT IVAN KRAJAČIĆ “STEVO”
Autor je Krajačića predstavio kao vrhunskog obavještajca maršala Tita, kojega je Kominterna* tijekom Drugog svjetskog rata postavila na čelo jugokomunističke tajne službe i političke policije O.Z.N. (ili Ozna u žargonu, “Odjel za zaštitu naroda”), a bio je za vrijeme Drugog svjetskog rata tajni rezident (predstavnik) sovjetske obavještajne službe NKVD u Zagrebu. *KOMINTERNA ili “Komunistička internacionala” … moskovska središnjica Staljinovih satelitskih ogranaka komunističkih partija u svijetu. Agent Krajačić je čak navodno svoj obavještajni radioprijemnik, s kojim je od 1942. iz svog stana u Zagrebu redovito informirao svoje gazde u Moskvi, vratio sredinom osamdestih godina 20. st. izvornim vlasnicima u Moskvi. Krajačić, iako komunist iz ideala, bio je po Schmidt-Eenboomovoj teoriji u biti hrvatski nacionalist, koji je unutar savezne jugoslavenske Udbe izgradio “hrvatsku obavještajnu zajednicu u zajednici”. Po Schmidt-Eenboomu je Krajačićev pitomac, kojega je ovaj vrhunski komunistički obavještajac odgojio, bio Josip Manolić. Autor ga je predstavio i kao kasnijeg glavnog Tuđmanovog obavještajca u nezavisnoj Hrvatskoj. (Krajačić je kao šef Ozne za Hrvatsku 1945. uhitio Zagrebačkog nadbiskupa Stepinca.) Kada je Krajačić pedesetih godina 20. st. bio ministar unutarnjih poslova Narodne Republike Hrvatske, Manolić je bio šef svih kaznionica u zemlji. (Tada je Manolić po hijerarhijskoj ljestvici zapovjedne odgovornosti preuzeo tretman politički osuđenog i zatvorenog Zagrebačkog nadbiskupa Stepinca. Stepinac je trovan do smrti). Tito je nakon Rezolucije Informbiroa* 1948. godine, kojom ga je Staljin htio srušiti s vlasti, započeo pravu čistku među jugoslavenskim komunistima, a u općoj paranoji* stradali su na tisuće nevinih ljudi. * INFORMBIRO… Informacijski biro (ured) Komunističke internacionale u Moskvi iz kojega je sovjetska obavještajna služba vukla konce lutaka simboliziranih slijepo poslušnim komunističkim partijama po svijetu; KPJ i KPH bile su pravi primjer takvih satelitskih političkih stranaka. PARANOJA (grč. paranoia… ludost, ludilo)… duševna bolest kod koje bolesnik umišlja da je neka veličina i da ga svi progone. Samo u zatvoreničkom i radnom koncentracijskom logoru smrti na Golom otoku je Tito dao likvidirati preko 50.000 navodnih Staljinovih sljedbenika među jugoslavenskim komunistima. Sav prljavi posao hvatanja “staljinovaca” preuzeo je tada Ivan Krajačić, a da paradoks bude veći, sam je Krajačić bio Staljinov agent. Tako je u biti Ivan Krajačić Stevo odmah iza Tita najodgovorniji za kršenje ljudskih prava u Hrvatskoj i Jugoslaviji tih godina, jer, on je bio taj koji je izravno naređivao tko će biti uhićen i ubijen. U jednom otvorenom razgovoru s Antonom Duhačekom (djelatnikom obavještajne službe jugoslavenskog ministarstva vanskih poslova) Krajačić je ovome rekao da je “on /Krajačić/ nacionalist i da se tu nema što više diskutirati o tome”. Na Duhačekovo pitanje što o tome misle sovjetski komunisti (Rusi), Krajačić mu je odgovorio “da se oni ne nalaze na suprotnim stranama”. I zbilja, sovjetski komunisti su Krajačiću oprostili likvidacije proruski orijentiranih srpskih komunista u Jugoslaviji u vrijeme čistke u vezi Rezolucije Informbiroa, očigledno zbog prijašnjih zasluga za vrijeme Drugog svjetskog rata. Krajačić je navodno u jugoslavenskoj Udbi vodio prohrvatsku kadrovsku politiku, plasiravši na ključna mjesta hrvatske nacionalkomuniste. Tito je Krajačića potom smijenio i uklonio s vlasti, ali ga nije dao likvidirati jer mu je Krajačić, navodno, u više navrata spasio život. Do Krajačićeve smjene došlo je, navodno, zato što je na jednoj komemoraciji u Jasenovcu, gdje se u 2. svjetskom ratu nalazio ustaški konc-logor, izjavio da Ante Pavelić (poglavnik NDH) nije pobio dovoljno Srba, te se tom izjavom zamjerio svojim srpskim drugovima u jugoslavenskoj komunističkoj partiji.
Uzroci sloma Hrvatskog proljeća
Rumunjska komunistička obavještajna služba (Securitate) prekinula je neizravno Hrvatsko proljeće ili Lipanjska gibanja iz 1971. godine, koje je predstavljalo neku vrstu državnog udara na diktatora Tita, kada je informirala Beograd o namjeri hrvatskih reformiranih komunista. U početku su se Rumunji čudili što Tito nije odmah reagirao, a potom, kada su Tita osobno upoznali s navodnim činjenicama o državnom udaru, jugoslavenski se maršal žurno vratio iz službenog posjeta susjednoj zemlji i zakazao u vojvođanskom lovištu Karađorđevo 1971. sjednicu vodstva savezne jugoslavenske komunističke partije na kojoj je smijenio kompletno hrvatsko republičko partijsko vodstvo. Čistke su uslijedile i u vojsci. Navodno je Titov boljševički udar na hrvatske proljećare kasnio stoga, što je važan djelatnik savezne Udbe za analizu stranih obavještajnih podataka o Jugoslaviji namjerno zadržao rumunjske informacije kako ne bi dospjele do samog vrha komunističke partije Jugoslavije (SKJ) koja je držala monopol na svu vlast u Jugoslaviji.
Nakon “sječe glava” hrvatskog partijskog vrha, Savka Dabčević-Kučar (čelnica Saveza komunista Hrvatske, SKH) i Mika Tripalo (član Predsjedništva SFRJ i SKJ) kao i svi drugi članovi komunističke partije iz Hrvatske nisu dobili drakonske kazne zahvaljujući Krajačićevoj intervenciji kod Tita. Tako je i Franjo Tuđman dobio relativno blagu kaznu (Tito: “Tuđmanu ne pakovati.”). Diktatorova milost je, međutim, vrijedila samo za hrvatske komuniste, ali ne i za hrvatske nacionaliste koji su masovno na politički montiranim sudskim procesima dobivali višegodišnje kazne zatvora ili logorske kazne, i godinama robijali kao politički zatvorenici savjesti (kao na pr. prvooptuženi Bruno Bušić, zatim, Ante Paradžik, Dražen Budiša i drugi.)
Po Schmidt Eenboomu još je nejasna Čičkova uloga u Hrvatskom proljeću, jer je Ivan Zvonimir Čičak bio radikalni pobornik studentskih demonstracija, a upravo su ulične prosvjedne manifestacije bile jugoslavenskim komunistima povod za upotrebu sile na boljševički način. Postoji konstrukcija da je Čičak bio dvostruki agent, odnosno da je, osim za njemački BND, radio i za jugoslavenski SDB, ali to su samo priče “rekla-kazala”, a za potvrđivanje takvih tvrdnji nije (do sada) bilo dokaza. Čak je i zagrebački politički dnevnik “Vjesnik”, koji je bio pod kontrolom vladajuće stranke HDZ, sredinom devedestih godina 20. st. jednom iznosio teoriju o Čičku kao agentu Udbe, valjda stoga što je to Tuđmanu bio elegantan način kako bi neutralizirao opasnog političkog konkurenta, ili kako bi ga, možda, kao zbilja takvoga, politički diskreditirao i demaskirao.
Autor navodi dalje kako je Titova smjena šefa savezne Udbe Aleksandra Rankovića 1966. u biti obavještajna zasluga Ivana Krajačića, koji si je na taj način otvorio put prema svome, navodnom, snu o samostalnoj hrvatskoj državi (Tito je Rankovića optužio da je čak i u njegov kabinet postavio prislušne uređaje itd.). Ivan Krajačić i njegov suradnik Vladimir Bakarić su se navodno bojali da Aleksandar Ranković ne bi otkrio veze hrvatskih nacional-komunista s “ustaškom” emigracijom. Nakon Rankovićeva pada 1966. je Krajačić navodno u vrh jugoslavenske vojne protuobavještajne službe KOS ubacio svoje kadrove koji su trebali čekati povoljan trenutak za hrvatsku secesiju (otcjepljenje) iz Jugoslavije. Taj trenutak se hrvatskim nacionalistima činio povoljnim za vrijeme Hrvatskog proljeća, međutim, baš je MASPOK (masovni pokret hrvatskog stanovništva) navodno prekinuo nastojanja Krajačićeve obavještajne službe za razbijanjem Jugoslavije, jer je maspok izazvao jugoslavensko partijsko vodstvo na reakciju silom. U jednoj analizi maspoka nakon poraza hrvatskih proljećara (reformiranih komunista, studentskog pokreta u Zagrebu i pokreta hrvatskih intelektualaca), Krajačićeva je služba došla do saznanja kako su razlozi neuspjeha “otvorenog državnog udara” ležali u “preranom pozivanju stanovništva na masovne ulične prosvjede”. K tome se još mogu po toj analizi pribrojiti “premlake podrške Slovenaca i inozemnih tajnih službi koje su dolazile s boka.” Posebno su izostale podrške njemačkih, austrijskih i ruskih obavještajaca (veza) koji nisu izvršili dovoljan pritisak na svoje vlade, a s američke strane tako i tako se nije očekivala podrška, jer nije bio izgrađen potreban lobby za takvo što, citira autor Krajačićevu analizu. Jugoslavenska Udba se pak u to vrijeme pobrinula za diskreditaciju hrvatske emigracije na način da je beogradska služba inscenirala neke bombaške atentate na jugoslavenske konzulate i veleposlanstva, ili pak podmetanje bombi u kino i na željeznički kolodvor u Beogradu, a što je Udba u svijet plasirala kao “djelo terorističkih organizacija ustaša u inozemstvu”. Cilj ovakvih provokativnih akcija Udbe protiv hrvatske emigracije bilo je oduzeti legitimitet emigrantskih Hrvata u Zapadnoj Europi i Americi kako ovi ne bi mogli na Zapadu lobirati za maspok Hrvatskog proljeća. Nakon sloma Hrvatskog proljeća je Krajačić navodno bio na mukama kako što prije zamijeniti sve one kadrove na ključnim pozicijama u saveznoj i republičkoj Udbi, kao i u JNA, koji su se za vrijeme maspoka “kompromitirali” i koje je Tito bio smijenio. Višenacionalni ključ popunjavanja saveznih funkcija u SFRJ uvelike je Krajačiću olakšao posao obnove njegove obavještajne mreže, kaže autor. Schmidt-Eenboom je Ivana Krajačića predstavio kao čovjeka koji je bio, kako komunist, tako još više nacionalist koji je kovao separatističke planove i pripremio obavještajni teren za osamostaljenje jugoslavenskih republika Hrvatske i Bosne i Hercegovine, odnosno kako je autor sam naveo “stvaranje nezavisne Hrvatske u granicama iz 1941.” (U sljedećem nastavku feljtona: Krajačićev krug, i, YU-Udba likvidirala hrvatske emigrante.)