Josip Broz – upotreba naučnih ustanova u Srbiji za deifikaciju jugoslovenskog diktatora
Obrazloženje odluke: Broz kao tvorac
“novog tipa civilizacije”
Čast da obrazloži Brozovo proglašenje za doktora dobio je prof. Branimir Janković. Zanimljivo je da je Borba smatrala izlišnim da pomene ostale referente sa Fakulteta političkih nauka i da je glavni prostor posvetila obrazloženju Branimira Jankovića. Za novinare Borbe je dodeljivanje počasnog doktorata Brozu izgleda bilo toliko samoočigledno da su smatrali da nije ni potreban nikakav referat za izbor Broza za počasnog profesora. Već je rečeno da je Broz držao do dvorske etikecije. Zato i izbor Branimira Jankovića nije bio slučajan.
Broz nije izabrao jednog od dežurnih marksista, kakve je bez poteškoća mogao da pronađe na Fakultetu koji ga je predložio za počasnog doktora. Naprotiv, on je odabrao prof. Branimira Jankovića, stručnjaka za međunarodno javno pravo, koji je imao objavljene naučne radove u ozbiljnim svetskim časopisima na engleskom, francuskom i nemačkom, i koji je u to vreme bio član Komisije za prava čoveka Ujedinjenih nacija (1967-1972) i član jugoslovenske nacionalne komisije za UNESKO (1964-1972).97
Osim toga, Janković je bio proverena ličnost. Kao direktor Centra za međunarodne studije on je pratio Brozovu aktivnost u pokretu nesvrstanih. Pored toga Janković je bio i prorektor Beogradskog univerziteta (1960-1965), i prvi rektor Univerziteta u Nišu (1965-1969). U potonjem svojstvu organizovao je posetu Josipa Broza ovom Univerzitetu 1968, kada je Broz saopštio prisutnima da od njih očekuje da Univerzitet u Nišu postane “kovačnica socijalističke inteligencije, duboko povezana sa radničkom klasom…”98 Zato nije iznenađenje što je Janković izabran da kao predsednik Saveta Fakulteta (mart 1972 – mart 1974) govori o Brozovim zaslugama, a ne tadašnji dekan prof. Najdan Pašić (1971-1973).99
Janković je naglasio da je Titovo stvaralaštvo “stvaralaštvo revolucionara. Ono se može sagledati i suštinski shvatiti samo kad se Titova misao i delo uzimaju u uzajamnoj povezanosti, u jedinstvu, kad se tokovi njegovih ideja posmatraju zajedno sa stvarnim tokovima revolucionarnog kretanja”. Prema Jankoviću, Brozovo stvaranje se može razumeti kroz “tri kompleksa društvenih zbivanja preko kojih se ostvaruju istorijski progres i dalji razvoj socijalizma u savremenoj epohi”. Prvi kompleks se odnosi na puteve “izvođenja socijalističke revolucije u specifičnoj formi narodnooslobodilačke borbe, koja je postala prethodnik čitavog niza revolucija u različitim delovima sveta”. On se odnosi i na visoki uvid u “nacionalno pitanje u kontekstu novih istorijskih zbivanja”. Drugi veliki Brozov doprinos je uvođenje samoupravljanja “kao načina rešavanja problema daljeg razvoja socijalističkih društvenih odnosa, kao izlaza… u novi istorijski prostor u kome odnosi slobodnog udruženog rada predstavljaju osnovu stvarne demokratizacije i humanizacije društva”. Konačno, Broz je inicirao “akcije na području borbe međunarodnog radničkog pokreta i odnosa unutar njega, kao i u oblasti međunarodnih odnosa i saradnje u savremenom svetu”. U svim pomenutim domenima “Titovo stvaranje je istovremeni doprinos i stvarnoj akciji i teorijskoj misli socijalizma”. Na kraju Janković je zaključio: “Istorijsko delo Josipa Broza Tita postalo je svojina i značajna komponenta savremenog socijalizma.” Uprkos činjenici da su Brozovi spisi narasli na dvadeset tomova do 1970, Janković nije pomenuo nijednu njegovu knjigu, nijedan njegov rad. On se zadovoljio floskulom da je njegovo stvaranje doprinos “teorijskoj misli socijalizma”.
Janković je zatim obavestio prisutne da je Univerzitetska skupština usvojila predlog Fakulteta političkih nauka i “jednoglasno donela odluku o dodeljivanju počasnog doktorata Univerziteta u Beogradu predsedniku Titu.” Zatim je pročitao reči sa diplome, u kojima stoji da se počasni doktorat dodeljuje: “Za neizmerne zasluge u otvaranju novih puteva istorijskog progresa i razvijanju novih ideja i inicijativa socijalizma; za doprinos teorijskoj misli i praksi savremenog socijalizma; za vodeću ulogu u stvaranju i realizaciji koncepcije i strategije narodnooslobodilačkog rata; za fundamentali doprinos rešavanju nacionalnog pitanja; za međunarodnu političku doktrinu nesvrstanosti i teoriju savremenih međunarodnih odnosa.”100 Uočljivo je da tekst u velikoj meri prenosi navode iz amandmana 37 usvojenog juna 1971. i da je ovaj amandman služio kao predložak za pisanje diplome.
Dopisnik Politike na kraju opisuje sam tok svečanosti predaje diplome: “Rektor, sa velikim lancem oko vrata, koji simboliše dostojanstva Univerziteta, prilazi Predsedniku Republike i predaje diplomu o počasnom doktoratu i plaketu Beogradskog univerziteta. Učesnici ove nesvakodnevne svečanosti dugim aplauzom pozdravljaju proglašenje predsednika Tita za počasnog doktora. Mnogobrojne kamere ovekovečuju ovaj trenutak.” Nažalost, veliki lanac je ovom prilikom simbolisao pre okove u kojima se našao Univerzitet u Beogradu prisiljen da daje počasni doktorat jednom bravaru, nego bilo kakvo dostojanstvo.
Kopija teksta predloška diplome počasnog doktora sačuvana je u kancelariji rektorata za počasne doktorate i ona glasi nešto drugačije nego što je navedeno u Politici:
“JOSIPU BROZU TITU, predsedniku Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije
Za neizmerne zasluge u otvaranju novih puteva istorijskog progresa i razvoj novih ideja i inicijativa socijalizma; za doprinos istorijskoj misli i praksi savremenog socijalizma; za vodeću ulogu u stvaranju koncepcija i strategija narodnooslobodilačkog rata; za fundamentalni doprinos rešenju nacionalnog pitanja; za trasiranje originalnih puteva jugoslovenskog samoupravnog socijalizma kao novog tipa civilizacije; za međunarodnu političku doktrinu nesvrstanosti i teoriju savremenih međunarodnih odnosa i o tome mu se izdaje ova D I P L O M A.”101
Danas pažnju plene dve formulacija: tvrdnja da je Josip Broz fundamentalno rešio nacionalno pitanje i zaključak da je stvorio novi tip civilizacije. Činjenica da se diploma jugoslovenskom diktatoru dodeljuje u vreme kada je SFRJ potresalo nerešeno nacionalno pitanje, posebno u Hrvatskoj, tokom cele 1971, izgleda da nije imala nikakav uticaj na političke mislioce sa Fakulteta političkih nauka. Tvrdnja da je Broz stvorio novu vrstu civilizacije predstavlja vrhunac udvorištva među srpskim naučnicima koji su se klanjali pred Brozom. Za ovu formulaciju predlagači sa Fakulteta političkih nauka svakako zaslužuju zlatnu medalju za udvorištvo.
Govor počasnog doktora: “Insistiram da obrazovanje u cjelini
bude duboko prožeto marksističkom naukom”
Nakon pročitane diplome, i dugog aplauza, prisutnima se obratio diktator lično. U govoru koji obuhvata skoro 2500 reči Broz je najpre iskazao svoje shvatanje da teorija i praksa ne smeju da se razdvajaju i da su nam potrebne “ličnosti koje neće biti samo učesnici u proizvodnji već i u kreiranju i sprovođenju politike”. Zatim je došlo do neobičnog obrta. U normalnim prilikama predlagač ili rektor je taj koji daje uvodnu reč o univerzitetu. Rektor je ovde bio samo statista, a predlagač se zadovoljio time da istakne značaj kandidata. Tako je diktator lično održao rektoru i prisutnim profesorima Beogradskog univerziteta predavanje o značaju Univerziteta u Beogradu, naglašavajući da je iz klupa Beogradskog univerziteta izraslo 280 narodnih heroja. Nakon što je naveo neke od ovih studentskih veličina, kao što su Veselin Masleša, Rifat Burdžević i Slobodan Penezić Krcun, Broz je odlučio da pomene i nekoliko profesora i da tako ispravi “previd” rektora i predlagača. Za ovu priliku spremio je tendenciozan, ali ipak reprezentativan spisak: “Tu su i svijetli likovi profesora, kao što su Sima Milošević, Kirilo Savić, Niko Miljanić, Stevan Jakovljević, Đorđe Tasić, Mihajlo Ilić i drugi. Jednom riječju, ovdje su udruženi progresivna naučna misao i slobodarske revolucionarne tradicije, a to je vrelo nadahnuća i za sadašnju i za buduće generacije naše inteligencije.” Broz je odao priznanje Beogradskom univerzitetu za pomoć koju je pružio u osnivanju drugih univerziteta, a zatim je izložio svoje intimno shvatanje o inteligenciji, naglašavajući:
“Zbog svega toga ja sam već više puta istakao da inteligenciju, u uslovima razvijenijeg samoupravljanja, ne odvajam od radničke klase, od proizvođača. Jer, svaki intelektualac, koji radi na obrazovanju, na istraživanju, u proizvodnji i ostalim društvenim djelatnostima je – radni čovjek. Njegovi interesi, u suštini, istovjetni su sa interesima ostalih radnih ljudi i svako veštačko suprotstavljanje ili podvajanje – gdje god se to pojavljuje – ide na štetu svih, na štetu pravilnih socijalističkih odnosa među ljudima, na štetu čitavog društva.”
Pošto je tako sveo intelektualni rad na vrstu manuelnog rada, i osudio bilo koje shvatanje koje bi intelektualnom radu davalo neko posebno mesto, odlučio je da se zahvali Beogradskom univerzitetu na udeljenoj mu tituli tako što će iskritikovati nesocijalističke tendencije na Beogradskom univerzitetu:
“Većina ovih negativnih pojava, o kojima sam ovdje govorio, prisutna je donekle i na Beogradskom univerzitetu. I moram kazati da socijalističke snage nisu bile dovoljno energične u idejno-političkoj borbi i naučnom razotkrivanju njihove antisamoupravne suštine. No, ja sam ubijeđen da naš Univerzitet ima dovoljno vlastitih snaga da sa uspijehom izvršava taj zadatak. To je, prije svega, dužnost Saveza komunista i Saveza studenata.
Razumije se, da ove devijacije ne mogu umanjiti činjenicu da se ogromna većina naše inteligencije čvrsto nalazi na pozicijama samoupravnog socijalizma i naše politike pune ravnopravnosti naroda i narodnosti Jugoslavije. Upravo zato, mi smo, svi skupa, obavezni da znatno brže otklanjamo ono što nam smeta, usavršavamo društvene odnose i poboljšavamo uslove rada inteligencije.”
Ovo je očigledno bio poziv na linč, ali i opomena zdravim, socijalističkim snagama da moraju da deluju odlučnije u razotkrivanju antisocijalističkih snaga. Da ne bude zabune, diktator je jasno rekao i čija je to dužnost, prozivajući Savez komunista i Savez studenata. Na kraju sledi i poruka kakva mora da bude nastava na Univerzitetu u Beogradu, i kakvi treba da budu predavači. Naslov ovog odeljka govori sve: “Obrazovanje u celini mora biti duboko prožeto marksističkom naukom”. Prva stvar koja je zasmetala Brozu u ovom kontekstu bila je da nisu dovoljno došli do izražaja “interesi radničke klase.” Zato on od reforme očekuje:
“…da obezbijedi savremenu nastavu, dosljedno zasnovanu na marksizmu, kao ideologiji radničkog pokreta. Našem društvu su potrebni stručnjaci, istraživači i novatori, ali takvi koji su i svestrano obrazovani. Potrebne su nam ličnosti koje neće samo biti učesnici u proizvodnji, nego aktivni samoupravljači, ljudi koji će učestvovati u kreiranju politike i njenom sprovođenju.
Zato toliko insistiram da obrazovanje u cjelini bude duboko prožeto marksističkom naukom, i da to usko povezujemo sa teorijom i praksom našeg samoupravnog sistema.”102
Naslov govora u Politici od narednog dana je karakterističan: “Reč Predsednika Tita profesorima i studentima Beogradskog univerziteta.” U vreme govora Broza u svečanoj sali bilo je samo nekoliko funckionera Saveza studenata, pa se ovaj naslov svakako ne odnosi na prisutne. Pre će biti da je Partija smatrala da Brozov govor treba da bude i neka vrsta smernice koju će proučavati i primenjivati studenti.
Na govoru novog počasnog doktora zahvalio se rektor, ocenjujući njegovu reč na svečanoj sednici Univerzitetske skupštine “kao izvanredno izlaganje koje prevazilazi okvire prigodne besede i predstavlja značajan doprinos razvoju naučne misli”.
Dopisnik Politike na kraju je ponosno zaključio da je ovo jedanaesti počasni doktorat predsednika Tita. “Ovo visoko priznanje dobio je ranije od univerziteta u Rangunu, Bandungu, Adis Abebi, Alžiru, Santjagu de Čile, Halifaksu, Ulan Batoru, Zagrebu, Ljubljani i Nišu.”103 Borba je otišla i korak dalje, zaključivši: “Titovo teoretsko i životno delo odavno je postalo predmet studioznog proučavanja na univerzitetima svih kontinenata.”104
Rođen sam 1956. Odrastao i vaspitan u Njegovom vremenu.
Niti želim niti mogu da prihvatim današnje budalaštine (ocila, dvoglavu orlušinu … pravde, …)
Inicirao sam i osnovao sa još 10 Ljudi različitih nacija osnovao i registrovao sam Udruženje Maršal Tito Lazarevac.
pozdrav
Poštovani urednici
Samo čunjenice!
Kao što sam obećala,samo činjenice.
Tu komentari nisu potrebni.
Sve se da pročitati između redova i naći ćemo odgovore na sva pitanja iz sadašnjosti.
Od pametnih,od onih kojima je stalo do Srbije,kao meni,zavisi budućnost Srbije.
Sretna budućnost:
Sloboda,jednako život,ili
Ljubav ,jednako Sloboda,ili
Život dostojan čoveka ,ne kao lažna parpla nazovi demokratije pod dirigentskom palicom stranih agentura
Pozdrav
Đurin Uzel Terezia
http://www.hrvatsko-pravo.hr
http://www.hrvatsko-pravo.com
28. rujan 2006.
Politika njemačkog Bundesnachrichtendiensta i jugokomunističke Udbe održavanja i razbijanja Titove Jugoslavije (2)
“Ratnik iz sjene”
“Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan”
U poglavlju “Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan” svoje knjige “Der Schattenkrieger” (ili Ratnik iz sjene), njemački autor Erich Schmidt-Eenboom kritizira navodnu pristranu obavještajnu djelatnost koju je Klaus Kinkel navodno provodio u korist Hrvata kada je od 1979. do 1982. bio čelnik Zapad«HRVATSKO PRAVO»
Prve stranačke online novine u Republici Hrvatskoj
http://www.hrvatsko-pravo.hr
http://www.hrvatsko-pravo.com
28. rujan 2006.
Politika njemačkog Bundesnachrichtendiensta i jugokomunističke Udbe održavanja i razbijanja Titove Jugoslavije (2)
“Ratnik iz sjene”
“Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan”
U poglavlju “Nasljednici Josipa Broza Tita u Bonnu – Kinkelov prodor na Balkan” svoje knjige “Der Schattenkrieger” (ili Ratnik iz sjene), njemački autor Erich Schmidt-Eenboom kritizira navodnu pristranu obavještajnu djelatnost koju je Klaus Kinkel navodno provodio u korist Hrvata kada je od 1979. do 1982. bio čelnik Zapadnonjemačke obavještajne službe “BND” (Bundesnachrichtendienst). Autor knjige je kasnijeg ministra vanjskih poslova Savezne Republike Njemačke, Klausa Kinkela, optužio da je kao šef njemačke obavještajne službe postavio kamen temeljac za razbijanje socijalističke tamnice naroda od Vardara do Triglava (Jugoslavije). Infiltracijom njemačkih agenata u bivšu komunističku Jugoslaviju (SFRJ), kao i pridobivanje nekih Hrvata za rad njemačkog BND, Kinkelu je uspjelo premrežiti i nadmudriti zloglasnu jugoslavensku Udbu (“Uprava državne bezbednosti”, kasnije nazvana na srpskom jeziku “Služba državne bezbednosti” odnosno Službe državne sigurnosti ili SDB).
Po Schmidt-Eenboomu su njemački obavještajci godinama, pa i desetljećima na vezi držali hrvatske komuniste i nacionaliste, pripremajući ih za trenutak raspada Jugoslavije poslije Titove smrti. Te hrvatske komuniste autor zove “nacionalkomunistima”, a među njih na prvo mjesto stavlja Ivana Krajačića, s obavještajnim imenom “Stevo”. Jedan od agenata njemačkog BND bio je navodno i bivši obavještajac Ustaške nadzorne službe (UNS) iz vremena Nezavisne Države Hrvatske, Ernest Bauer, a kao suradnici njemačke službe u Pullachu (sjedište BND u Bavarskoj) spominju se još Josip Manolić, Josip Boljkovac, Franjo Tuđman, Ivan Zvonimir Čičak, Stipe Mesić i Dražen Budiša. Među Krajačićeve đake-prvake je novinar Schmidt-Eenboom ubrojio Stjepana “Stipu” Mesića i Josipa Boljkovca.
AGENT IVAN KRAJAČIĆ “STEVO”
Autor je Krajačića predstavio kao vrhunskog obavještajca maršala Tita, kojega je Kominterna* tijekom Drugog svjetskog rata postavila na čelo jugokomunističke tajne službe i političke policije O.Z.N. (ili Ozna u žargonu, “Odjel za zaštitu naroda”), a bio je za vrijeme Drugog svjetskog rata tajni rezident (predstavnik) sovjetske obavještajne službe NKVD u Zagrebu. *KOMINTERNA ili “Komunistička internacionala” … moskovska središnjica Staljinovih satelitskih ogranaka komunističkih partija u svijetu. Agent Krajačić je čak navodno svoj obavještajni radioprijemnik, s kojim je od 1942. iz svog stana u Zagrebu redovito informirao svoje gazde u Moskvi, vratio sredinom osamdestih godina 20. st. izvornim vlasnicima u Moskvi. Krajačić, iako komunist iz ideala, bio je po Schmidt-Eenboomovoj teoriji u biti hrvatski nacionalist, koji je unutar savezne jugoslavenske Udbe izgradio “hrvatsku obavještajnu zajednicu u zajednici”. Po Schmidt-Eenboomu je Krajačićev pitomac, kojega je ovaj vrhunski komunistički obavještajac odgojio, bio Josip Manolić. Autor ga je predstavio i kao kasnijeg glavnog Tuđmanovog obavještajca u nezavisnoj Hrvatskoj. (Krajačić je kao šef Ozne za Hrvatsku 1945. uhitio Zagrebačkog nadbiskupa Stepinca.) Kada je Krajačić pedesetih godina 20. st. bio ministar unutarnjih poslova Narodne Republike Hrvatske, Manolić je bio šef svih kaznionica u zemlji. (Tada je Manolić po hijerarhijskoj ljestvici zapovjedne odgovornosti preuzeo tretman politički osuđenog i zatvorenog Zagrebačkog nadbiskupa Stepinca. Stepinac je trovan do smrti). Tito je nakon Rezolucije Informbiroa* 1948. godine, kojom ga je Staljin htio srušiti s vlasti, započeo pravu čistku među jugoslavenskim komunistima, a u općoj paranoji* stradali su na tisuće nevinih ljudi. * INFORMBIRO… Informacijski biro (ured) Komunističke internacionale u Moskvi iz kojega je sovjetska obavještajna služba vukla konce lutaka simboliziranih slijepo poslušnim komunističkim partijama po svijetu; KPJ i KPH bile su pravi primjer takvih satelitskih političkih stranaka. PARANOJA (grč. paranoia… ludost, ludilo)… duševna bolest kod koje bolesnik umišlja da je neka veličina i da ga svi progone. Samo u zatvoreničkom i radnom koncentracijskom logoru smrti na Golom otoku je Tito dao likvidirati preko 50.000 navodnih Staljinovih sljedbenika među jugoslavenskim komunistima. Sav prljavi posao hvatanja “staljinovaca” preuzeo je tada Ivan Krajačić, a da paradoks bude veći, sam je Krajačić bio Staljinov agent. Tako je u biti Ivan Krajačić Stevo odmah iza Tita najodgovorniji za kršenje ljudskih prava u Hrvatskoj i Jugoslaviji tih godina, jer, on je bio taj koji je izravno naređivao tko će biti uhićen i ubijen. U jednom otvorenom razgovoru s Antonom Duhačekom (djelatnikom obavještajne službe jugoslavenskog ministarstva vanskih poslova) Krajačić je ovome rekao da je “on /Krajačić/ nacionalist i da se tu nema što više diskutirati o tome”. Na Duhačekovo pitanje što o tome misle sovjetski komunisti (Rusi), Krajačić mu je odgovorio “da se oni ne nalaze na suprotnim stranama”. I zbilja, sovjetski komunisti su Krajačiću oprostili likvidacije proruski orijentiranih srpskih komunista u Jugoslaviji u vrijeme čistke u vezi Rezolucije Informbiroa, očigledno zbog prijašnjih zasluga za vrijeme Drugog svjetskog rata. Krajačić je navodno u jugoslavenskoj Udbi vodio prohrvatsku kadrovsku politiku, plasiravši na ključna mjesta hrvatske nacionalkomuniste. Tito je Krajačića potom smijenio i uklonio s vlasti, ali ga nije dao likvidirati jer mu je Krajačić, navodno, u više navrata spasio život. Do Krajačićeve smjene došlo je, navodno, zato što je na jednoj komemoraciji u Jasenovcu, gdje se u 2. svjetskom ratu nalazio ustaški konc-logor, izjavio da Ante Pavelić (poglavnik NDH) nije pobio dovoljno Srba, te se tom izjavom zamjerio svojim srpskim drugovima u jugoslavenskoj komunističkoj partiji.
Uzroci sloma Hrvatskog proljeća
Rumunjska komunistička obavještajna služba (Securitate) prekinula je neizravno Hrvatsko proljeće ili Lipanjska gibanja iz 1971. godine, koje je predstavljalo neku vrstu državnog udara na diktatora Tita, kada je informirala Beograd o namjeri hrvatskih reformiranih komunista. U početku su se Rumunji čudili što Tito nije odmah reagirao, a potom, kada su Tita osobno upoznali s navodnim činjenicama o državnom udaru, jugoslavenski se maršal žurno vratio iz službenog posjeta susjednoj zemlji i zakazao u vojvođanskom lovištu Karađorđevo 1971. sjednicu vodstva savezne jugoslavenske komunističke partije na kojoj je smijenio kompletno hrvatsko republičko partijsko vodstvo. Čistke su uslijedile i u vojsci. Navodno je Titov boljševički udar na hrvatske proljećare kasnio stoga, što je važan djelatnik savezne Udbe za analizu stranih obavještajnih podataka o Jugoslaviji namjerno zadržao rumunjske informacije kako ne bi dospjele do samog vrha komunističke partije Jugoslavije (SKJ) koja je držala monopol na svu vlast u Jugoslaviji.
Nakon “sječe glava” hrvatskog partijskog vrha, Savka Dabčević-Kučar (čelnica Saveza komunista Hrvatske, SKH) i Mika Tripalo (član Predsjedništva SFRJ i SKJ) kao i svi drugi članovi komunističke partije iz Hrvatske nisu dobili drakonske kazne zahvaljujući Krajačićevoj intervenciji kod Tita. Tako je i Franjo Tuđman dobio relativno blagu kaznu (Tito: “Tuđmanu ne pakovati.”). Diktatorova milost je, međutim, vrijedila samo za hrvatske komuniste, ali ne i za hrvatske nacionaliste koji su masovno na politički montiranim sudskim procesima dobivali višegodišnje kazne zatvora ili logorske kazne, i godinama robijali kao politički zatvorenici savjesti (kao na pr. prvooptuženi Bruno Bušić, zatim, Ante Paradžik, Dražen Budiša i drugi.)
Po Schmidt Eenboomu još je nejasna Čičkova uloga u Hrvatskom proljeću, jer je Ivan Zvonimir Čičak bio radikalni pobornik studentskih demonstracija, a upravo su ulične prosvjedne manifestacije bile jugoslavenskim komunistima povod za upotrebu sile na boljševički način. Postoji konstrukcija da je Čičak bio dvostruki agent, odnosno da je, osim za njemački BND, radio i za jugoslavenski SDB, ali to su samo priče “rekla-kazala”, a za potvrđivanje takvih tvrdnji nije (do sada) bilo dokaza. Čak je i zagrebački politički dnevnik “Vjesnik”, koji je bio pod kontrolom vladajuće stranke HDZ, sredinom devedestih godina 20. st. jednom iznosio teoriju o Čičku kao agentu Udbe, valjda stoga što je to Tuđmanu bio elegantan način kako bi neutralizirao opasnog političkog konkurenta, ili kako bi ga, možda, kao zbilja takvoga, politički diskreditirao i demaskirao.
Autor navodi dalje kako je Titova smjena šefa savezne Udbe Aleksandra Rankovića 1966. u biti obavještajna zasluga Ivana Krajačića, koji si je na taj način otvorio put prema svome, navodnom, snu o samostalnoj hrvatskoj državi (Tito je Rankovića optužio da je čak i u njegov kabinet postavio prislušne uređaje itd.). Ivan Krajačić i njegov suradnik Vladimir Bakarić su se navodno bojali da Aleksandar Ranković ne bi otkrio veze hrvatskih nacional-komunista s “ustaškom” emigracijom. Nakon Rankovićeva pada 1966. je Krajačić navodno u vrh jugoslavenske vojne protuobavještajne službe KOS ubacio svoje kadrove koji su trebali čekati povoljan trenutak za hrvatsku secesiju (otcjepljenje) iz Jugoslavije. Taj trenutak se hrvatskim nacionalistima činio povoljnim za vrijeme Hrvatskog proljeća, međutim, baš je MASPOK (masovni pokret hrvatskog stanovništva) navodno prekinuo nastojanja Krajačićeve obavještajne službe za razbijanjem Jugoslavije, jer je maspok izazvao jugoslavensko partijsko vodstvo na reakciju silom. U jednoj analizi maspoka nakon poraza hrvatskih proljećara (reformiranih komunista, studentskog pokreta u Zagrebu i pokreta hrvatskih intelektualaca), Krajačićeva je služba došla do saznanja kako su razlozi neuspjeha “otvorenog državnog udara” ležali u “preranom pozivanju stanovništva na masovne ulične prosvjede”. K tome se još mogu po toj analizi pribrojiti “premlake podrške Slovenaca i inozemnih tajnih službi koje su dolazile s boka.” Posebno su izostale podrške njemačkih, austrijskih i ruskih obavještajaca (veza) koji nisu izvršili dovoljan pritisak na svoje vlade, a s američke strane tako i tako se nije očekivala podrška, jer nije bio izgrađen potreban lobby za takvo što, citira autor Krajačićevu analizu. Jugoslavenska Udba se pak u to vrijeme pobrinula za diskreditaciju hrvatske emigracije na način da je beogradska služba inscenirala neke bombaške atentate na jugoslavenske konzulate i veleposlanstva, ili pak podmetanje bombi u kino i na željeznički kolodvor u Beogradu, a što je Udba u svijet plasirala kao “djelo terorističkih organizacija ustaša u inozemstvu”. Cilj ovakvih provokativnih akcija Udbe protiv hrvatske emigracije bilo je oduzeti legitimitet emigrantskih Hrvata u Zapadnoj Europi i Americi kako ovi ne bi mogli na Zapadu lobirati za maspok Hrvatskog proljeća. Nakon sloma Hrvatskog proljeća je Krajačić navodno bio na mukama kako što prije zamijeniti sve one kadrove na ključnim pozicijama u saveznoj i republičkoj Udbi, kao i u JNA, koji su se za vrijeme maspoka “kompromitirali” i koje je Tito bio smijenio. Višenacionalni ključ popunjavanja saveznih funkcija u SFRJ uvelike je Krajačiću olakšao posao obnove njegove obavještajne mreže, kaže autor. Schmidt-Eenboom je Ivana Krajačića predstavio kao čovjeka koji je bio, kako komunist, tako još više nacionalist koji je kovao separatističke planove i pripremio obavještajni teren za osamostaljenje jugoslavenskih republika Hrvatske i Bosne i Hercegovine, odnosno kako je autor sam naveo “stvaranje nezavisne Hrvatske u granicama iz 1941.” (U sljedećem nastavku feljtona: Krajačićev krug, i, YU-Udba likvidirala hrvatske emigrante.)