Suđenje
KRIVIČNA PRIJAVA
OKRUŽNO JAVNO TUŽILAŠTVO P R O K U P LJ E
Na osnovu člana 140. stav 3, u vezi člana 137. i 139. Zakona o krivičnom postupku, podnosim K r i v i č n u p r i j a v u Protiv IVANA IVANOVIĆA, profesora književnosti iz Kuršumlije, rođenog 1936. godine u Nišu, od oca Božidara i majke Milje, srpske nacionalnosti, državljanina SFRJ, zaposlenog u Gimnaziji u Kuršumliji, stalno nastanjenog u Kuršumliji – ul. Prvomajska br. 1, jer postoji osnovana sumnja da je izvršio krivično delo neprijateljske propagande iz čl. 118 st. 1 Krivičnog zakona.
Imenovani je u više navrata pisao i objavljivao literarne radove, koji ustvari, obučeni u književno ruho, predstavljaju političke pamflete uperene protiv naše društvene zajednice u celini i socijalističkog društvenog uređenja kao sistema, sa ciljem da ocrni, obezvredi i omalovaži socijalističku Jugoslaviju kao društvo i socijalizam kao ideologiju postojećeg društvenog uređenja u zemlji.
Time je, napisima, zlonamerno i neistinito prikazivao društveno-političke prilike u zemlji i podsticao na protivustavnu promenu društvenog i državnog uređenja, što je inkriminisano čl. 118 st. 1 Krivičnog zakona.
Poslednji, najizrazitiji primer ovakvog neprijateljskog literarnog angažovanja jeste politički pamflet izdat u vidu knjige sa naslovom «Crveni kralj», a štampan kao privatno izdanje avgusta 1972. godine u 1.000 primeraka.
U ovoj knjizi, koja navodno predstavlja ispovest jednog fudbalera, koji postaje fudbalska zvezda, pisac prividno predstavlja stanje u našem fudbalu i fudbalskom sportu, a ustvari čitava oštrica knjige je uperena protiv društvene zajednice.
Tako se Jugoslavija kroz celu knjigu naziva «Jugovina», što očigledno čini da sam ovaj izraz sadrži nipodaštavanje, omalovažavanje i vređanje naše zemlje.
Ime glavnog junaka je Jugović, što takođe nije slučajno odabrano. Kroz ispovest glavnog junaka zastupaju se poznati neprijateljski emigrantski stavovi, stavovi ljudi koje je «Jugovina zajebala» kao i stavovi da će se on jednoga dana vratiti u Jugovinu. Upoređujući stanje u kapitalizmu, sa stanjem u socijalističkoj Jugoslaviji, on napada «budžovane» u zemlji, koji se «zezaju, banče, hvataju tuđe žene i devojčice, mućkaju, guše slobodu, lome ljude, a radnici – rade, rintaju, crnče», ne ograničavajući ovakve stavove na jedno mesto ili određenu sredinu, već na čitavu zemlju. Kroz napade na «supovce», organe unutrašnjih poslova, on ih crta kao saradnike neke strane agenture, oni su za njega glupi, besposleni, blesavi, mamlazi, od kojih piščev junak ne može da «šora, u Nišu nema slobode za njega» itd. Pisac preko svog junaka, koga navodno predstavlja kao apolitičnog, nastoji da rehabilituje četništvo, jer je njegov otac poreklom iz četničke porodice, robijao je u socijalizmu, njegova imovina je konfiskovana, pa je njegov sin – junak Jugović «upoznao mnoga govna i ispašta za grehove svoga oca».
U čitavoj knjizi puno je stavova koji u potpunosti potvrđuju neprijateljsku – propagandu delatnost pisca, što se naročito odražava kroz neke izraze kao: «važno je da nisam crnac u fabrici», «danas niko nikoga ne jebava», «ko tebe jebe što je tebi teško», «u Kurvingradu obavezno povraćam», «nemam domovinu », «za Jugu me baš briga», «neka bude šta hoće, neka izbije III svetski rat», «Jugoslavija nema puteve za mene» itd.
Kroz celu knjigu pisac obrađuje tri sloja ljudi u našoj zemlji: fudbalere koji žive, SUP-ovci koji špijuniraju i budžovani koji vole sladak život i radnici koji rintaju i crnče.
Iz napred navedenog i čitave knjige očigledno je da je knjiga književno delo utoliko što je nađena pogodna forma da se zlonamerno i neistinito prikažu društveno-političke prilike u zemlji, a da je to ustvari politički pamflet i politič ko-ideološka diverzija u obliku književnog dela.
Pisac knjige nije slučajno kroz ovakvu formu književnog rada pokušao da zlonamerno i neistinito prikaže društveno-političke prilike u zemlji, što se posebno može da sagleda iz činjenice da isti potiče iz poznate četničke i neprijateljske porodice. Njegov otac Boža Ivanović, pre rata oficir bivše jugoslovenske vojske, za vreme rata bio je komandant četničkih i nedićevskih jedinica na reonu Toplice, u kome svojstvu je izvršio bezbrojne zločine i ostao po zlu zapamć en među narodom toga kraja. Boža Ivanović je nestao prilikom oslobođenja, tako da se i sada ne zna da li je poginuo ili se nalazi u redovima političke emigracije u zapadnim zemljama. Čitava posleratna aktivnost Ivana Ivanovića, a naročito delatnost kao profesora književnosti gimnazije u Kuršumliji, ukazuje na njegove neprijateljske stavove i držanje pa je i ova knjiga samo rezultat takve njegove neprijateljske orijentacije.
Sem knjige «Crveni kralj» Ivanović je i u nekim drugim literarnim radovima isto tako zlonamerno i neistinito prikazivao društveno-političke prilike u zemlji. To pre svega važi za sledeće napise: 1. Napis «Ikar Jugović – centarfor na radu u Ameriki», objavljen u broju 8 lista «Mladi 1968» u Nišu, od 6.3.1969. godine, koji je svojevremeno izazvao opšte negodovanje kod društveno-političkih organizacija u Nišu, 2. Novela «Vo iz Niša», objavljena je u časopisu «Stig» u Malom Crniću, decembra 1970. godine.