U odbrani demokratije - sećanje na Slobodanku Nedović (1955-2004)
Njeno po obimu neveliko delo moglo je samo dobiti na kvalitetu i značenju, zahvaljujući tako visokim stručnim zahtevima, praćenim njenim traganjem za perfekcijom. Stoga njeni monografski radovi o feminizmu i državi blagostanja – po tome kako su koncipirani, kako je metodološki obavljeno istraživanje i kako su literarno uobličeni – predstavljaju najsistematič nije studije i do sada najbolje analize feminizma i države blagostanja u našoj stručnoj literaturi. Ovi radovi će bar donekle popuniti veliku prazninu koja postoji u našoj nauci o tim problemima.
Kao nastavnik i predavač, Slobodanka Nedović je bila veoma savesna i sistematična. Po prirodi rečita, britkog uma i jezgrovita, afirmisala se kao zanimljiv predavač i izvanredan govornik, elegantnog stila i preciznog jezika. Skromna i nepretenciozna, ona je sa lakoćom uspostavljala saradnju i neposrednu komunikaciju sa studentima i saradnicima.
3. – Kada su krajem XX veka nastupile godine jugoslovenske ratne apokalipse i nacionalističkog bezumlja, Slobodanka Nedović je odluč no i dosledno govoru mržnje, šovinizma i rata suprotstavljala govor razuma, tolerancije i dijaloga, te ponudila uzoran obrazac angažmana intelektualca u mračnom vremenu rata. Za razliku od ogromne većine srpskih intelektualaca, koji su se stavili u službu pogubne politike i postali promoteri mržnje i rata, te time izneverili i izdali svoj poziv, ona je ostala dostojna i dosledna svom časnom pozivu, nastojeći da sa stanoviš ta struke odgovori na sudbinska pitanja, iskušenja i izazove svog vremena.
Bila je jedan od osnivača i članova Ujedinjene jugoslovenske demokratske inicijative (UJDI) 1989. godine, u vremenu koje je prethodilo uvođenju višepartijskog sistema u bivšoj Jugoslaviji. Delujući na uskoj crti građanske demokratske opcije u Srbiji, ona se hrabro i dosledno suprotstavljala Miloševićevom autoritarnom režimu: od devetomartovskih demonstracija 1991, studentskog bunta u proleće 1992, preko građanskog protesta i studentskog otpora 1994-1997, do odlučne i dosledne borbe protiv Zakona o univerzitetu i Zakona o javnom informisanju 1998-2000. godine. U vreme izborne krađe i “Lex specialisa”, kojim je Milošević tu krađu morao da prizna, profesorka Nedović je osnovala Centar za slobodne izbore i demokratiju, nastojeći da u njemu okupi mlade, hrabre i kompetentne saradnike. Oni su sa njom na čelu doprineli da civilizacijski principi slobodnih i fer izbora konačno zažive u Srbiji, da se slobodno izrazi, sačuva i uvaži izborna volja građana Srbije.
Njihov cilj je bio da prošire znanje o demokratskim institucijama, da podignu svest građana o važnosti slobodnih i poštenih izbora, kao i da povrate poverenje javnosti u demokratske institucije, koje je grubo naruš eno izbornim manipulacijama i prevarama počinjenim tokom izbora održanih od 1990. do 2000. godine. Uspeli su da izgrade mostove među političkim protivnicima sticanjem njihove saglasnosti po pitanju osnovnih pravila ponašanja, kao osnove otvorenog i demokratskog društva.
CeSID je delovao tako odlučno i uspešno jer je bio pod moralnim i stručnim štitom hrabre Slobodanke Nedović. Ona je optužena od Miloš evićevih seiza kao “strani plaćenik” i “domicilna ništarija”, te je više puta bila maltretirana na graničnim prelazima, privođena od policije, pretresana, ucenjivana. Prkoseći režimu i strahu, CeSID je sa njom na komandnom mostu spretno i stručno vodio borbu za slobodne demokratske izobre, kompilirajući bogatu tradiciju studentskih pokreta i potisnutu energiju novih društvenih pokreta, kao i iskustva kampanja za ljudska prava i civilno društvo. Predvođeni profesorkom Nedović, mladi “cesidovci” su uspeli da prođu kroz Scile i Haribde Miloševićeve satrapije, da sa odlikom diplomiraju na predmetu “sloboda i izbori”, da podstaknu povezivanje Demokratske opozicije u Srbiji, te da značajno doprinesu porazu Miloševića na septembarskim, predsedničkim izborima i debaklu njegove kamarile na decembarskim, parlamentarnim izborima 2000. godine.